Nadide KARGIN
@nadidekargin
Şu anda okuduğu kitaplar
Kuğunun Son Şarkısı…Şiir
Efsaneye göre, hayatları boyunca neredeyse hiç ses çıkarmadan yaşayıp giden kuğular, öleceklerini anlayınca ölmeden hemen önce bir şarkı söylermiş. Hem de yılların sessizliğinin acısını çıkarırcasına öylesine hoş, öylesine dokunaklı bir sesle söylerlermiş ki, bu ses bir insanın hayatında duyup duyabileceği en güzel ses olurmuş.
Nilgün Marmara’nın Kuğu Ezgisi şiiri ise şöyle başlar:
“Kuğuların ölüm öncesi ezgileri şiirlerim,
Yalpalayan hayatımın kara çarşaflı
bekçi gizleri.
Ne zamandır ertelediğim her acı,
Çıt çıkarıyor artık, başlıyor yeni biz ezgi,”
…
Yıllar boyunca tanıdığım, bildiğim bütün fotoğrafları derince bir hüzün bırakmıştır içimde. Yaklaşık 9 yıl önce 
Kırmızı Kahverengi Defter’i karıştırıp bırakmıştım. Tanırım, bilirim ama nedense hiçbir şiirini basılı okumamamıştım.
Okumak geldi içimden, hikayesinin belki de başlarından 
Sylvia Plath'ın Şairliğinin İntiharı Bağlamında Analiz’den başladım okumaya. Nilgün Marmara’nın 
Sylvia Plath’la kendi yaşamı ve şiiri arasında ne türden ilişkiler kurduğunu göstermesi açısından son derece önemli bir belgeydi elimdeki. Büyük bir iz bırakıyor Sylvia Plath’ın şiirleri, yaşamı, ölümü Nilgün Marmara’nın hayatında. Ardından aynı anda 
Defterler, 
Kağıtlar ve 
Daktiloya Çekilmiş Şiirler (1977-1987)’i okur oldum. Sayfalarda basılı satırların karşısında el yazması hallerinin fotoğraflarını görmek, incelemek, durak yerlerini bile tespit etmek farklı bir his. Konuşmak istediğim o kadar çok şey oldu ki onunla, çözmek istediğim…
Velhasıl kelam saklı kalmışları da onunla düştü sert zemine. Kimse bilemeyecek…
Yunan mitolojisinde yeraltı dünyasında akan Lethe adında bir nehir vardır. Bu nehrin suyundan içen ölülerin ruhları dünyada yaşamış oldukları geçmiş fâni hayatlarına dair her şeyi unuttuklarına inanılır.
Dilek-miş şiirinde Marmara;
“Bil, çünkü kaç tas içtik Lethe’den
İncirli bir yolda rastladığımız canavarı
Nilgün Marmara’nın Kuğu Ezgisi şiiri ise şöyle başlar:
“Kuğuların ölüm öncesi ezgileri şiirlerim,
Yalpalayan hayatımın kara çarşaflı
bekçi gizleri.
Ne zamandır ertelediğim her acı,
Çıt çıkarıyor artık, başlıyor yeni biz ezgi,”
…
Yıllar boyunca tanıdığım, bildiğim bütün fotoğrafları derince bir hüzün bırakmıştır içimde. Yaklaşık 9 yıl önce Kırmızı Kahverengi Defter’i karıştırıp bırakmıştım. Tanırım, bilirim ama nedense hiçbir şiirini basılı okumamamıştım.
Okumak geldi içimden, hikayesinin belki de başlarından Sylvia Plath'ın Şairliğinin İntiharı Bağlamında Analiz’den başladım okumaya. Nilgün Marmara’nın Sylvia Plath’la kendi yaşamı ve şiiri arasında ne türden ilişkiler kurduğunu göstermesi açısından son derece önemli bir belgeydi elimdeki. Büyük bir iz bırakıyor Sylvia Plath’ın şiirleri, yaşamı, ölümü Nilgün Marmara’nın hayatında. Ardından aynı anda Defterler, Kağıtlar ve Daktiloya Çekilmiş Şiirler (1977-1987)’i okur oldum. Sayfalarda basılı satırların karşısında el yazması hallerinin fotoğraflarını görmek, incelemek, durak yerlerini bile tespit etmek farklı bir his. Konuşmak istediğim o kadar çok şey oldu ki onunla, çözmek istediğim…
Velhasıl kelam saklı kalmışları da onunla düştü sert zemine. Kimse bilemeyecek…
Yunan mitolojisinde yeraltı dünyasında akan Lethe adında bir nehir vardır. Bu nehrin suyundan içen ölülerin ruhları dünyada yaşamış oldukları geçmiş fâni hayatlarına dair her şeyi unuttuklarına inanılır.
Dilek-miş şiirinde Marmara;
“Bil, çünkü kaç tas içtik Lethe’den
İncirli bir yolda rastladığımız canavarı
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
TERCİH EDEBİLME ÖZGÜRLÜĞÜEdebiyat
Yapmamayı tercih ettiğimiz halde yaptığımız, yapmayı tercih ettiğimiz halde yapmadığımız şeylerden sonra bu hayatın bize ait olduğunu nasıl iddia edebiliriz?
Hepimizin hayatında tercih etmemeyi tercih ettiği, yapmamayı tercih ettiği ama ya aile baskısı ya toplum baskısı ya işimi kaybederim korkusu ya maddi kayıplar yaşarım korkusu ve bir dizi devam eden sebepler ile istemeden yaptığımız o kadar fazlaca şey var ki...
Hep uysal bir yapım olduğunu düşündüm. Söylenilen, beklenilen her şeyi hâlâ yapmaya çalışıyorum. Yeni yeni bilincine varıyorum bazı şeylerin. İnsanın yapısı, mizâcı diye bir şey yok. Yetiştirilmesi, kültürü, çevresi diye birşey var fikrimce.
Bireyliğine ve fikirlerine doğduğundan beri değer verilen, saygı duyulan bir toplum ve aile yapıları olduğu sürece hiçbir insan çekingen, başı eğik ve hemen her şeyi kabulkâr olmaz.
Ahlâk ve edebin susmak, ne olursa olsun kabul etmek, aykırı olmamak, asilik sergilememek, isteğine veya hislerine zerrece önem vermemek, kendi içinde bile dinlememek, sormamak, hesabına düşmemek olduğu öğretildi birçoğumuza. Sözlerim yanlış anlaşılmasın, düzen bozma, başkaldırı savunusu değil. Neyi isteyip neyi istemediğini bilmek, neyi yapıp neyi yapmama tercihini verebilmek özgürlüğü...
Daha çok Beyaz Balina Moby Dick'ini bildiğimiz Herman Melville, Yazıcı Bartleby karakterine bir pasif direniş giydirse de Bartleby'nin bu direnişi ne sebeple, neye, kime karşı bir bilinmezlik.
Her okuyan kendi yazacak hikayenin devamına.
50 sayfalık bu kitap 500'e çıkarılır hani zihinlerce...
"Hassas biri için merhamet nadiren ıstırapsızdır."
"Yoksulluğu büyüktü; ama yalnızlığı ne kadar korkunçtu!"
"Ah, mutluluk ışığı sever, biz de dünyayı şen sanırız; ama sefalet kendini vakurca saklar, biz de sefalet yok sanırız."
"Vücuduna merhem olabilirdim, ama
Cenaze başka evde olunca helva tatlı gelirmiş...Edebiyat
Ölüm; hiç zamanı gelmemiş, hazır hissedilmemiş bir sondur insan hayatında. Defalarca tanık olur insan fakat asla kendisinin karşılaşmayacağını sanar ve hep uzak görür...
Ölümü beklemek kadar korkunç bir şey olmasa gerek. En sevdikleri, ailesi, yakınları bile olsa onların güzel giyinmeleri, mutlu ve sağlıklı görünmeleri ağır bir suç işlemişlercesine ızdırap verir, çok gelir.
Kitabımızın kahramanı; İvan İlyiç ölmekte olduğunu görüyor, büyük bir umutsuzluk içinde çırpınıyordu. Ölmekte olduğuna ta derinden inanmakla birlikte, buna alışmak şöyle dursun, ölümün nasıl bir şey olduğunu anlamıyor, anlamak istemiyordu.
Kizeveter'in mantık kitabındaki şu akıl yürütme yolunu bilirdi: "Gaius bir insandır. İnsanlar ölümlü olduklarına göre, Gaius da ölümlüdür."
Ama Gaius için doğruydu bu, kendisine gelince durum değişiyordu. Gaius bir insandı, hem de sıradan bir insan; sıradan biri için sonucun böyle olması doğaldı. Kendisi ise ne bir Gaius idi, ne de sıradan bir insan; öteki insanlardan ayrı, bambaşka biriydi. Annesiyle, babasıyla, oyuncak hayvanları Mitya ve Volodya'sıyla, öbür oyuncaklarıyla, arabacısıyla, dadısıyla, mürebbiye Katenka'sıyla; çocukluğunun, erginliğinin, gençliğinin sevinçleri, anıları, heyecanlarıyla Vanya idi o.
Gaius, Vanya'nın o kadar çok sevdiği çizgili meşin topunun kokusunu bilir miydi? Gaius onun gibi annesinin elini öper miydi? Gaius'un annesinin ipek entarisi de onun annesininki gibi tatlı hışırdar mıydı? Hukuk Fakültesinde börek yüzünden başkaldıran Gaius muydu? Vanya gibi o da aşık olmuş muydu? Onun gibi duruşma yönetebilir miydi?
"Gaius gerçekten ölümlüdür, onun ölmemesi için bir neden yok; ama ben Vanya, İvan İlyiç, başka biriyim... Bütün duygularımla, düşüncelerimle herkesten ayrıyım. Benim ölmek zorunda olmam akıl almayacak bir şey. Çok korkunç bir