Yalnızlığım onun kollarında daha hissedilir oluyordu. Onun kolları yalnızlığımı daha çok yüzüme vuruyordu. Çünkü bu kolların arasında aslında yerim yoktu. Ve bana sarıldığında sanki ona yaslanıp yükümü paylaşmışım gibi nefes almanın kolaylaşması hiç iyi değildi. Alışırsam buna, güçsüzleştirirdi beni.
“Beni yoran ve perişan eden, yaşam baskısına, çevre baskısına ve ellerimi ayaklarımı bağlayan zincirlerin baskısına tüm gücümle direnmeye çabalıyordum. Ben bir kadın yani bir insan olmak istiyordum. Benim de nefes almaya, haykırmaya hakkım olduğunu söylemek istiyordum.”
Furuğ Ferruhzad
Sayfa 12
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Bu söylenir miAlıntı
"Eşinin sana sunduğu saygı mı?”
Feyre hareketsiz kaldı.
Amren, “Tek kelime daha etme Nesta Archeron,” diye uyardı.
Feyre sordu, “Ne demek istiyorsun?”
Ama Nesta umursamadı. Kükreyip dururken düşünemiyordu.
“İçlerinden biri size, saygıdeğer Yüce Leydi’ye rahminizdeki bebeğin sizi öldüreceğini söyledi mi?”
Amren havladı, “Kapa çeneni!”
Ama emri yeterli bir onaydı. Yüz yüze gelen Feyre, “Ne demek istiyorsun?” diye tekrar fısıldadı.
“Kanatlar. Çocuğun Illyrialı kanatları doğum sırasında Peri bedenine saplanacak ve ikinizi de öldürecek.”
Feyre nefes aldı, “Madja doğumun riskli olacağını söyledi. Ama Kemik Oymacısı... Bana gösterdiği oğulda kanat yoktu.” Sesi kesildi. “Bana sadece görmek istediğimi mi gösterdi?”
Nesta, “Bilmiyorum,” dedi. “Değerli, mükemmel Rhysand’ının haftalardır neden huysuz bir piç olduğunu sorgulamadın mı? Öleceğini bildiği için. Biliyordu ama yine de sana söylemedi.”
Feyre titremeye başladı. “Eğer ölürsem...” Bakışları dövmeli kollarından birine sürüklendi. Amren’e “Hepiniz bunu biliyor muydunuz?” diye sorarken başını kaldırdı, gözleri yaşlarla parlıyordu.
Amren, Nesta’ya doğru solgun bir bakış attı ama “Seni telaşlandırmak istemedik. Korku herhangi bir fiziksel tehdit kadar ölümcül olabilirdi,” dedi.
“Rhys biliyor muydu?” Gözyaşları Feyre’nin yanaklarından döküldü, boyayı oraya yaydı. “Hayatlarımıza yönelik tehdit hakkında?” Karnını saran dövmeli eline baktı.
Ve Nesta hayatında bir kez bile Feyre’nin içinde büyüyen çocuğu sevdiği kadar sevilmediğini biliyordu.
Bu Nesta’daki bir şeyi kırdı. Öfkeyi kırdı. Kükreyen gözyaşları düşmeye başladı.
Çok ileri gitmişti. O... tanrılar.
Zamanın amansız akışı içinde, bir ömrün sonuna doğru geri sayan her nefes, geçmişteki pişmanlıkların ve geleceğe dair sönmüş umutların ağırlığıyla çarpışır.
Acının dallarında biriken her bir "ah", insanın geçmişten bugüne taşıdığı, dile gelmemiş sızıların sessiz ve derin bir yansımasıdır.
Nihayetinde hayatta kalmak zorunda değil miyiz? Gerçeği nefes alarak kanıtlamamız gerekmiyor mu?
