Bu topraklarda kadının taşıdığı yük, sadece kendi omuzlarına ait değil. Her birimiz bir başkasının acısını da taşırız eteğimizde. Bir çocuk öldürülür, bir çocuk istismara uğrar, rızası varmış derler, biz utanırız. İçimize taşlar oturur, ağırlaşırız.
İş yerinde sesi duyulmayan, evde emeği görünmeyen, sokakta varlığı sorgulananız. Çok sancımız var. Öfkeli bir sancı. Utanç içindeyiz; yaşadığımız çağ, öğretilenler, baskılananlar, tabut üzerinde gelinlikler, hâkim karşısında takım elbiseliler... Sessiz, ama öfkeliyiz.