Oysa, bir insanın bu dünyada kaybolması için gözleri kapalıyken kendi etrafında bir kez dönmesi yeter de artar bile. Kaybolana kadar, başka bir ifadeyle dünyayı kaybedene kadar, kendimizi bulmak gayesiyle atacağımız bütün adımlar nafile bir çabadan ibarettir. Zira, nerede olduğumuzu, neler düşündüğümüzü ve düşüncelerin ilişkilerimizin sonsuz uzantılarıyla sürdürdüğü bağlantıyı ancak
o zaman fark ederiz.
"İnsanlar nerede?"diye sormuş nihayet küçük prens.
"Çölde insan kendini biraz yalnız hissediyor."
"İnsanların arasında da yalnız hissedilir,"demiş yılan.
Ali ilaçlar nerede Pelin gömleğimi ütüle Onur sen şiir yaz Eren şarkı söylesin Öbürleri zaten delirdi Araç kapıda mı Kemal, Nur keman çalmayı bırak artık Orkun bir kadın bul kendine yüzlerce çocuk yapın biri peygamber doğsun .
Her yaz nerede olursam olayım, tam bu mevsimde, bu ayda bir ağır bulut gibi üstüme çöken o müphem yaşamak yorgunluğu, içimdeki sönük, kırgın fütur acaba oralara ait bir gizli dâüssıla mıydı?