Çok güzel satırlar..Alıntı
Ölümden söz ederken aslında neden söz ederiz? Aramızdan ayrılan kişiden mi, yoksa kendimizden mi? Yoksa yokluğun kendisinden mi? O denli yok ki, her boş ânı yokluğuyla dolduruyor.
Onun bugüne kadarki varlığı, benim kendi varlığımı, çocukluğumun varlığını doğruluyordu. Öte yandan yokluğu hafızanın tüm mekanizmasını harekete geçiriyor. Uzun zamandır aklıma gelmeyen şeyler şimdi uyanıyor, onları ben uyandırıyorum - tüm bunların gerçekten olup bittiğinden emin olabilmek için. İstemli ve istemsiz bellek birlikte çalışıyor ve anıların paslanmış çarkını harekete geçiriyor, net görülmeyen yerleri temizliyor veya uyduruyor. Kabul etmeliyiz ki bu, vefat edene yönelik bir bellek çalışması olduğu kadar, kendimize de yöneliktir, benmerkezci, bir anlamda kendimizi kurtarmaya, birinin gidişinden sonra hayatta kalışımızı anlamlandırmaya yönelik bir uğraştır.
Bizi çocuk olarak hatırlayan son kişi de gittiğinde hâlâ var olduğumuz söylenebilir mi?
Ölümden söz ederken aslında neden söz ederiz? Hayattan, tabii ki, onun o büyüleyici geçiciliğinden...
Özgüveni düşük olanlar affedemezler. Kindarlık, bilinçaltında yaşanan değersizlik hissinin en net yansımasıdir.
Büyüteçlerle ilgili de çok sayıda yazı vardı. Kitaplarda her Grisha'nın ömrü boyunca tek bir büyüteci olabileceği ve onun da bir başkası tarafından kullanılamayacağı çok net bir biçimde açıklanmıştı: Grisha nasıl ki büyütecin sahibiyse büyüteç de Grisha'nın sahibidir. İkisi sonsuza dek bir olur. Öz, özü çeker, bağ kurulur.
Sonunda (onun) gözlerine bile bakamaz hale geleceksin. Sevgin tükendiği için değil."
"Niçin?"
"Aşk seni yavaşlattığı için. Fakat asıl yapman gereken, yavaşlamaktı."
Her şeyi net olarak görebilen Hayalet iç çekti. Yavaşlamanın en iyi yolu etrafına bakmaktı. En iyi ölüm tam anlamıyla yaşadıktan sonra gelendi.
Seni de okuyacağım Spi, hazırım artık sanırım :DAlıntı
Acı duygusu, buna ilişkin net ve kesin bir tablo oluşturduğumuz an, acı olmaktan çıkar.
Spinoza
