Tüm çocuklarını sevdiğini düşünebilirdi ancak beni sevmediği ya da sevemediği çok açıktı. Darren onun ilk çocuğu, aynı zamanda en sevdiğiydi. Ollie onun tatlı, sevgi dolu bebeğiydi. Tadhg onun haylaz, serseri çocuğuydu ve Shannon da tek kızıydı.
Bu durumda sadece ben kalıyordum.
Yedek çocuk.
Gözlerimdeki yaşı silerken, belli belirsiz temasıyla beni rahatlatmaya çalışan küçük ellerine ters ters baktım. "Neden?"
"Ne neden?"
Neden beni sevmiyorsun?
Beynime bir sarkaç gibi vuruyor sorular
Neresinde yanıldık biz bu yaşamın?
Hangi el bozdu büyüyü, hangi yazı
Acılara hüküm verdi, soldan sağa taşarak? Kalbimde yıllardır kabuk bağladı yaralar
Ödüm kopuyor, bir gün hepsi birden
kanamaya başlayacak diye
Yenilmeyeceğim, boyun eğmeyeceğim
hiçbir şeye
Hep direnen bir yanım kalacak
Adımın soluk izi, acının seyir defterinde.
Felâketimizi başka biriyle taksim etmek saadettir, fakat annelerle değil,annelerle değil. Annelere anlatılan kederler taksim değil, zarbedilmiş olur:
Çocuklarının felâketini iki kat şiddetle hisseden anneler, bu ıstıraplarını çocuklarına fazlasiyle iade ederler; böylece keder anadan çocuğa ve çocuktan anaya her intikal edişinde büyüdükçe büyür.