Aşk öyle bir büyü ki anlamayamazsın
Cesaretim yok, dedi.
Ştoltz Olga'nın başını kendine doğru çekerek:
- Niçin yok? dedi.
Olga başını bir çocuk gibi göğsüne dayadı:
— Geçmişim ne olacak? dedi.
Ştoltz, Olga'nın ellerini yüzünden çekti; saçlarını öptü ve gözlerinde beliren ve tekrar kaybolan yaşlara doya doya baktı.
— Leylaklarınız gibi solup gidecek! Birçok şeyler ögrendiniz, onları yaşamak için kullanabilirsiniz artık. Hayat yeniden başlıyor: Geleceğinizi bana verin ve başka bir şey düşünmeyin. Ben her şeyi üzerime alıyorum.
Oblomov , bilmeden de olsa bir kötülük yapabilirim kaygısıyla sevdigi tek insan olan Olga'yı bile terk ederek kendi iç dünyasına çekilmiştir.
Reklam
Bu sabah çalışmadığım için sandalyeyi tamir etmeye karar verdim. Zaten zamkı hazır etmiştim. Hindibaların sapındaki öz gibi beyaz ve yapışkan. Kırık sandalyeyi baş aşağı çevirip sağlamlardan birine oturdum. Çekicim, tornavidam ve bir parça çaputum vardı. Çaput, Olga'nın eski kapitone kabanının kolundan bir parçaydı. Yapmam gereken şey açıktı. Çıkarabildiğim bütün tahta parçalarını yuvalarından çıkardım. Çıkmayanların yeterince sağlam olduğu kanaatindeydim. Sonra bütün boş deliklere ve ayaklarla çubukların uçlarına zamk sıktım. Hepsini sırayla deliklerine soktum ve tahtayı darbelerden korumak için üzerini çaputla kapatarak çekiçle sağlamladım. Her şey yerli yerine oturdu. Sandalyeyi düzeltip baktım. Sonra tuhaf bir şey oldu. Ağlamaya başladım. Öyle çok ağlıyordum ki hiçbir şey göremiyordum.
Aradan kim bilir ne kadar zaman geçtikten sonra parmaklarımdaki zamkı temizlemeye ve yüzümü yıkamaya gittim.
Geri döndüğümde sandalye dimdik duruyordu, her yeri tastamam ve deliklerin etrafından taşan zamk, Olga'nın kabanının koluyla silinmeyi bekliyordu. Sildim, üç vidayı sıktım ve sandalyeyi pencerenin önüne koydum (çatıdaki kedileri seyrettiğimiz pencere). Zamkın kuruması için iki gün bekle, dedim kendi kendime.
Beni ağlatan neydi? Sandalyeyi tamir etmek bu kadar kolayken başka şeyleri tamir etmenin bu kadar zor olması mı? Yoksa artık böyle işlerin senden soruluyor olmaması mı? Senden!
Küçük şeyler korkutuyor bizi. Ölümümüze sebep olabilen büyük şeyler cesaret veriyor.
Sayfa 74 - Metis
“kaderin önceden yazıldığına ve insanın hayatta yaptığı her şeyin Tanrı’nın tasarısında zaten yer aldığına derinden, çocukça bir inanç besliyordu.”
“Yetişkin olmak, daima bir maskenin ardında kalmaktır.”
Gördüğünden kuşku duyan kişi,
Hafife alır senin ricalarını.
Şayet güneş ve ay kuşkuya düşselerdi, Gökyüzünden hemen kaybolur giderlerdi.
Reklam
Reklam