Haluk Oytun Ünlü
@onsilversky
“ Bu dünyada nadiren
iki insan birbirini anlıyor...”
Goethe
Yoksa kâbuslarının hakikate dönüşeceği zaman, şimdi mi, bu an mı?Ama tuhaf, içinde bir sevinç beliriyor.Evet, apaçık hissediyor karnından yükselen sevinci.Nedenolmasın? Belki de en hayırlısı bu.Böylece sona erer yıllarca süren bu işkence.Böylece günahlarının kefaretini ödemiş olur.Hiç beklemediği anda aniden bütün ruhunu ele geçiren bu teslimiyet hoşuna gidiyor.Katilinin yaklaştığını, silahının horozunu kaldırdığını, tetiğe dokunduğunu, büyük birpatlamayla öne doğru savrulduğunu yaşar gibi oluyor, hatta ağzındaki kanın tadını bile duyuyor....
Reklam
“....müdür, din uğruna ölmek büyük bir onurdur diyor. Babam ise, İrlanda uğruna ölmek büyük bir onurdur diyor. Hiç yaşamak isteyen yok mu?”
Ona yerimi vermek için ayağa kalkıyordum, ama o zaten bir sonraki durakta iniyordu.
Tek gerçek şudur ki, var olan bu dünya, bundan daha mükemmel bir dünyanın var olduğunun güvencesidir. Tanrı bu dünyayı, insanlar, görülen nesneler aracılığıyla manevi öğretileri ile bilgisinin mucizelerini anlayabilsinler diye yarattı.
"Ben yürümeyi öğrendim. O zamandan beri kendimi koşturuyorum. Ben uçmayı öğrendim, o zamandan beri kımıldamak için itilmeye ihtiyacım kalmadı.
Şimdi hafifim, şimdi uçuyorum, şimdi kendimi altımda görüyorum, şimdi içimde bir tanrı dans ediyor.
Zerdüşt böyle dedi."
Sayfa 55
Reklam