atmayan kalbinin her bir saniyesinde, atan kalbim utandı saklandığı yerden hâlâ atmaya devam ettiği için yok olmak istedi kaburgalarımın arasında. solmak ve çürümek istedi bu sessizliğin karşısında.
sarılıp yatmak mümkün değil bende senden kalan hayale.
halbuki sen orda, şehrimde gerçekten varsın etinle kemiğinle
ve balından mahrum edildiğim kırmızı ağzın, kocaman gözlerin
gerçekten var.
ve asi bir su gibi teslim oluşun ve beyazlığın ki dokunamıyorum bile..
insanlar içinde bir sana inandım
bir seni sevdim kendimden başkası
uykularımın bölündüğü saatlerde
sendin düşündüğüm soluk soluk
sivri bıçaklar gibiydin karanlığımda
gözümü yumsam seni görüyordum
sen dilsiz ben sağır olsaydım dahi zifiri karanlıkta tanırdım seni, tamamen başka bir yaşamda, farklı bedenlerde, farklı zamanlarda dahi olsak tanırdım seni ve tüm bunlar olurken bile seni, yalnızca seni severdim ta ki gökyüzünde son yıldız da yanıp kül olana kadar