Evladım dedi Üftade. Sen nefsine ilk darbeyi vurdun. Bilirim o seni hiç bırakmıyor. Bilirim ki seni kendi yoluna çekmeye çabalıyor. Sen ona zulmettikçe o kırbaçlanmış bir hayvan gibi sana saldırıyor. Aklını çeliyor bilirim. Lakin sen o ilk gün omzuna sırığı asıp da ciğer sattın ya, hani vazgeçmedin, dönmedin caymadın ya işte seni o gün esas düşmanı değildi nefsin. Bil ki artık daha şiddetli saldıracak sana nokta ve sen de hiç durmadan nefsini kınayacak ve onun yaptıklarına karşı duracaksın. Değil mi ki sen Bu yokluk yurdunu seçtin, bu gönül ilmine talip oldun işte burada o nefse yer yoktur, evvela onu susturmak icap eder. Evvela tanımak icab eder. Ben deme bundan sonra evladım. Artık beni benliği unut nokta bir tek o var de ben değil o nokta işte ne çok hatırlarsan onu o kadar çok beni unutursun nokta gayri durdurmak için nefsini, onu susturmak için, acılar çektirmelisin ona. Riyazat yoluna girmelisin az yemeli az uyumalı ve az söylemelisin. Zira bunlar nefse öyle zor gelir ki bilemezsin nokta bil ki biz çileğe girince kendimize değil nefsimize zulmederiz. Zahirde bedene acı çektiriyor gibi görünsek de esasında kendinize iyilik ederiz. Nefs ancak böyle susturulur nokta yoksa o sana söyler sen ona isterse ona edersin.
Sayfa 103
''Ah, sevgililerin ilk kavgası," dedi Duke.
Dişlerimi gıcırdattım. "Seni de yumruklamadan önce ağzından çıkana dikkat etsen iyi olur."
Bana bilmiş bir sırıtışla baktı. "Kötü bir niyetim yok.
Sadece . . . Senin gibi biri, bilirsin işte, öyle davranmazdı."
"Nasıl?"
"Bir kız için diğer erkekleri yumruklayarak."
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
sonra bir elin yaktığı ışıktan denizin üzerinde
sevincin ve aşkın kızarttığı bir yüzle
heyecan içinde koşarak gelir gibi
hayatın gidişi de... işte öyle
işte öyle seviyorum seni, bir taş
nasıl sonsuzca düşerse
sonsuzluktan bir sonraki uçurumlara
Bir doktor nasıl dinlerse
hastasının göğsünü, işte öyle dayalı kulaklarım gökyüzüne
Çünkü farkındayım
ölüm büyük bir hırıltıyla başlayıp
tarifi imkânsız bir hayalle son bulacak
Batıl inanç korku sayesinde doğar ve korunur; dinlerin rahipleri de işte bu korkudan beslenirler. Bu dinler kendilerini öyle bir tantana ve ihtişamla kuşatır, öyle büyük dogmalar dayatırlar ki bunları çürütmek için aklın basit kullanımı bile dinsizlik sayılır. Düşünmeye veya şüphe etmeye yer bırakmazlar.
