Hep kendimden kuşkulanır, hep en iyisini yapmaya çalışırdım. İşler iyi gittiğinde kendime güvenim tam olurdu, başarılı olamadığımda üzülürdüm doğal olarak. Zaten bugün de böyleyim...
"Bir zamanlar üzerine titrediğin ve değer verdiğin insanların ilk tanıdığın gibi kalmaması, zamanla değişmesi senin suçun değil.
Her değer verdiğin, verdiğin değeri kaldırabilecek mi sanırsın?
Sanma, kırılırsın."
Annem"Benim yüzüm var sende," derdi saçlarımı tararken, benim yüzüm babandan aldığın hatlara yerleşmiş." Annemin derin bakışlı, hüzünlü bir güzelliği, babamın kemikli, güçlü bir yüzü vardı ve bu bileşim benim yüzümü de bakılası yapıyordu.
Yarın, korkulması gereken bir şey olmak yerine kendime verdiğim bir söz olabilirdi. Daha cesur ya da daha nazik olmak, yanlışları düzeltmek için bir şans olabilirdi. Bu gün olduğumdan daha iyi bir adam olabilirdim.