İnsan bundan pişman olabilirdi. İnsan çok değerli bir sermayeyi bozdurup bozdurup böyle dikkatsizce etrafa saçtığı için pişman olabilirdi. Peki o zaman, hiç değilse duyguların çılgınca tüketilmesinden, gençlik romantizmiyle kurduğumuz marlitt’vari ilişkilerde yaşanan, insanı güçten düşüren duygusal aşırılıklardan da neden aynı şekilde pişman olmuyorduk?