Insanoğlunun bu dünyada ne kadar acimasiz , kaddar, merhametten yoksun ve bencil olabilecegini acikca ifade eden, okurken içimin burkulmasina engel olamadigim bir pasaj paylasmak istiyorum.
"...bu yaşa değin hep insanlar arasındaki düşmanlıklara tanık olarak yaşadım. Kendim de pek çok insana düşmanlık besledim. Özellikle yaşamım boyunca Çiruponlardan nefret ettim. Daha küçücük bir çocukken, oyuncak olarak elime tabanca, tüfek, bombardıman uçağı, ateş püskürten tanklar verdiler. Okula başlayınca, tarih derslerinde, yüzlerce yıldan bu yana insanların birbirlerini nasıl acımasızca öldürüp diri diri yaktıklarını, kazığa çaktıklarını öğrettiler. Dünyanın öteki yarıküresinde yaşayan insanların bizi öldürmek için fırsat beklediklerine, bu nedenle onlara karşı her zaman tetikte olmamız gerektiğine inandırdılar. Başka bir deyişle, yaşamak için düşman sayılan insanları öldürmenin doğal olduğunu öğrettiler bize. Bunca yıl bu tür inançlarla yaşadım. Şimdi bir avuç çocuğun barış ve kardeşlik tutkularını nasıl benimseyebilirim? Beni hoşgöreceğine inanıyorum..."