Çocuk Edebiyatı
Pat Karikatür Okulu
Behiç Ak bu kitapta,kitaplarındaki yaratıcılığını ve özgünlüğünü hikayedeki çocuklara yansıtmış diyebilirim.Yine nasıl buluyor bu konuları dediğim bir kitap okudum
Pat karikatür okulu,gülümseten öyküler dizisinden bir kitap.Bu serinin tüm kitaplarını bu kitapla birlikte ailecek okumuş olduk.
Serinin diğer kitaplarını da daha önce sizlerle paylaşmıştım.
Konusundan yine merakınızı bozmamak adına kısaca bahsedeyim.Herkesin bir takma ada sahip olduğu bir sınıf düşünün.Tuhaf,ters,karadelik,patates gibi takma adlara sahip öğrenciler var.Sınıfa yeni gelen Aydın’a da bir takma ad bulmak istiyorlar ama Aydın bundan pek hoşlanmıyor.Bakalım Aydın’ın sıra arkadaşı Patates ona yardımcı olabilecek mi?
8 yaş ve üzeri
Herkesin kişisel özelliğine göre bir lakabının olduğu sınıfta, burnundan dolayı Patates denilen çocuk hem yazan hem çizen bir karakter olarak kitabın baskahramani. Önce Doğrucu Davut, sonra Dodo lakabını alan yeni gelen sıra arkadaşı, sınıfın kendi kurallarını çözmeye çalışmaktadır
Siniftaki eğlenceli atmosferi okuyucuya başarılı şekilde aktaran yazarin bu kitabını da severek okudum.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
John Steinbeck Yine yapmış yapacağını zaten kitaba ilk başladığımda fareler ve insanlar gibi hayaller kuruluyordu. Benim tek düşündüğüm bu hayallere gerçekten kavuşabilecekler mi? İsmiyle de anlaşılacağı üzere gerçekten gazap üzümleri.
Umut ve umutsuzluk arasında gitgellerle dolu. Okurken sürekli hayallere dalıp kendimi bir tabloyu seyrederken buldum. Mesela aile bir sofrada oturup yemek yerken benim gözümde patates yiyenler ve spoiler vermek istemiyorum ama finalde de Cimon and Pero tablosu gözümün önüne geldi. Çok beğendim
Puan vermedi
...
"Annem hakkında yazıyorum çünkü onu dünyaya getirme sırası sanırım bende."
"Özen gösterdiği yegane nesne kitaptı. Kitaplara Dokunmadan önce ellerini yıkardı."
Bir Kadın
Annie Ernaux
Özgün Adı:(Une Femme)
2022 Nobel Edebiyat Ödülü
Zihinsel ve fiziksel olarak çökmüş, hafızası sıfırlanmış bir anne, küçük bir Normandiya kasabasında doğmuş, Paris banliyölerınde bir hastanenin Geriatri koğuşunda ölen annesinin portresini çiziyor okura.
Bır anne ve kızı arasındaki hem zayıf hem de sarsılmaz bağı, onları ayıran dünyaları anlatan, tarafsız bir dille yazılmış bir eser, yazarın belki de en dokunaklı metni.
Yazar, okurken Fransa yakın tarihi ve devrin sosyolojisini derinlemesine teneffüs ettiriyor, annesi bu sosyolojide yaşamış bir kadın, girişimci ruhuyla bir kahve dükkanı açıyor ve işletiyor, kitap annesinin cenazesini almasıyla başlayarak geçmişe bir yolculuğa götürürken, jenerasyon farkı nedeniyle annesiyle ilişkisinin azaldığı yetişkinlik dönemlerini okumak çok ilginçti.
Otososyobiyografi #toplumsalbellek Bireysel anılardan yola çıkılarak toplumsal olayları da anlatan edebi tür. Uzun zamandır listemde olan kitabı sonunda okudum.
__"Burada Platon dinleyebilmem için annem patates satıyor" diye düşünmek beni derin bir üzüntüye boğuyordu."
#birkadın #unefemme
John Steinbeck'in, yaşam mücadelesini, sıradan insanlar üzerinden; fakat oldukça derinlikli bir şekilde gösterdiği başyapıtı.
Büyük buhranın etkisiyle çiftiklerinden çıkarılan insanların, Kaliforniya'ya gidip portakal bahçelerinde çalışarak kendilerine daha iyi bir hayat kurma hayali ve bu hayalin kırıklığı anlatılıyor, Joad ailesi etrafında.
Bu umut dolu yolculuk, bana Platonov'un Çukur romanını anımsattı.
Sadece o günün açlığını giderebilmek için yapılan hesaplar, verilen mücadele, emek ve hepsinin aslında boşa gitmesiyle yaşanan kayıplarla devam ediyor.
Karnı doysun diye topladığı şeftalileri yemekten ishal olan çocuk, her durumda aileyi bir arada tutmaya çalışan ananın gücü, daha hayallerine varamadan yolda kaybedilen büyükbabanın ve büyünannenin parasızlıktan cenazelerinin yapılamayışı insanın yüreğine dokunuyor.
Son sahne ise insanın yüzüne çarpıyor sefaleti.
İmgelerle dolu bu son sahne, Livaneli'nin Huzursuzluk'unu anımsattı bana.
Külüstür bir kamyonet gördüğümde, kendime kahve yapıp içine şeker atarken, süt içtiğimde, patates yerken aklıma gelecek bir kitap kesinlikle.
Aslında biz istediğimizi ekiyoruz istediğimizi biçiyoruz gib düşünebiliriz fakat doğa kendi dengesi ve istekleri doğrultusunda mı bunu yapıyoruz? Sincapların kendi yiyeceğinden daha fazlasını toprağa gömüp unutmasını, olgunlaşarak en tatlı ve güzel renklere dönüşmeden önce meyvelerin tatsız yenilenez olması sadece doğanın dengesi olduğunu ve genini tohumunu aktarmak için yaptığını anlatıyor yazar. Bunun için lale güzellik, patates besin ve kontrol, elma tatlılık ve esrarı sarhoşluk ile insan arzuları ile eşleştiriyor. Doğaya bakış açısında değişiklik ve bir bitkinin yok olmasının insanlık tarihinde ne gibi yıkıcı etki ettiğini anlatsa da kendi bahçesini , esrar yetiştirme tecrübesini inanılmaz tekrara düşen anlatıları ve gereksiz anlam bütünlüğünü korumayan bir çok bölümü olmasından dolayı atlayarak okudum. Özetini okumanızın yeterli olacağını düşünüyorum. Bunun yerine okunacak çok daha iyi kitaplara zaman ayırmanız daha yararlı olacaktır.
