Puan vermedi·280 syf.·
2026 7. kitabı
İnsanın içinin zaman zaman bir şeylerle barışması iyi geliyordu. Bir şeyler onarılıyordu sanki, sökük dikiliyor, yürek arınıyor, hayat kolaylık kazanıyordu.
Bir noktadan sonra insanlar barışamaz, ayrılamaz, dönemezler; bunu biliyor.
Yaz, ümitlerin mevsimi.
Annesi sanki daha çocuk denecek yaşta, yaşamı ümitsizce sevmiş. Zaten sanat dedikleri, ümitsizlerin yaşama sevinci değil miydi?