“Hayatın kendisi, gücün ve özün karışımından ibarettir, her ikisinin de fazlasını kaldırmaz.”
“İnsanın Görkemi” transandatalist filosof və yazar R. W. Emersonun ən təməl fikirlərinin toplandığı əsərlərindən biridir. Başlıca olaraq əsər özünə güvənməyin kəşfidir. Özgüvəndə ustalaşmağın önündəki ən böyük əngəl isə təqlid və uyumdur. Öyrənmənin sərhədləri içində belə təqlid etməyi rədd edir, bunun əvəzinə intellektual uğurun yalnızca azad, özgün düşüncə yolu ilə gəldiyini qeyd edir.
Emerson fərd olaraq instinktlərin, düşüncələrin və hərəkətin dəyərini vurğulayır. Hər insanda bir potensial mövcuddur, ancaq bu potensial fərdin öz güclü tərəflərini və özgüvənini mənimsəməsi ilə ortaya çıxarıla bilər. Fərd olduqdan sonra insan öz-özünə düşünmək və seçimlərinə görə hərəkət etməklə bir yerə sahib ola bilər. Yalnızlıq və sərbəstlikdəki rahatlıq lazımlı bir gücə çevrilir və bu güc hömükətdən dinə qədər insan üzərində təsirə malik olan bütün xarici avtoritar güclərə olan “ehtiyacı” azaldır.
Əsər yekun olaraq fərdlərin özü, ətrafındakılar və cəmiyyətlə münasibətlərini yenidən gözdən keçirmək və qurmaq üçün bir çağırış edir. Özü mərkəzdə ikən bir insan bütün potensialını gerçəkləşdirə bilər, həm özünə, həm də cəmiyyətə fayda verə bilər.
Ölü Ozanlar DerneğiEdebiyat
Kütüphanemin en değerli kitabı Nancy H. Kleinbaum'a ait "Ölü Ozanlar Derneği"dir. Martin Eden ve Sardalye Sokağı romanları ile birlikte beni ben yapan kitaptır. Thoreau, R.W. Emerson, Walt Whitman, Wordsworth okumama vesile olan kitaptır. 136 sayfada verdiği hayat dersi, yaptığı alıntılarla başucu kitabım olmuştur. Her yılda en az iki defa okurum. Robin Williams, John Keating karakterine öyle hayat vermiştir ki; 15 yıl önce ilk izlediğim günden beri hafızamın derinine kazınmıştır. Ki Robin Williams oynadığı çoğu rolle benim hiç sahip olmadığım akıl hocam olmuştur...
《●》
Hani bazı kitaplar vardır okuduğunuzda nefes aldığınızı hissedersiniz. Farkında olmadan uzaklara dalar hayaller kurarsınız. Yüzünüzde mânâsız bir gülümseme yaratır. "Ölü Ozanlar Derneği" de işte öyle bir kitap. Okurken tüylerim diken diken olur. "Oh Captain, my captain" cümlesini okuduğumda gülümserim. Knox'un imkansız aşkın peşinden koştuğu ve uğruna her şeyi göze aldığı anlar gözümde canlanır. Charlie'nin eşsiz karakteri, vurdumduymaz ve kendine özgü tavırlarına ve otoriteye boyun eğmemesine hayranlık duyarım. Hayallerinin peşinden koşup Carpe Diem diyen Neil için ne demeli? Babasının çizdiği hayat yolunu yürümemek için ölümü seçmesi. Her defasında gözlerim dolar hem okurken, hem filmi izlerken o sahneyi. Peki ya Todd Anderson! Sevilmeye muhtaç içine kapanık çocuğun içinden mükemmel bir şair çıkması. Ve o meşhur son sahnede öğretmenlerine olan bağlılıklarını göstermeleri ise bu zamana kadar izlediğim en iyi sahnelerden biridir. Her anıyla çok özel bir kitap ve filmdir benim için...
《●》
Son olarak Thoreau'nun en sevdiğim alıntısıyla bitiriyorum. "Ormana gittim çünkü bilinçli yaşamak istiyordum. Derinlemesine yaşamak ve hayatın iliğini emmek istiyordum."
Reklam
Puanım 4/5 (%75/100)
Aristo'nun Poetika'sından esinlenip Horatius'un kendi deneyimleri ve düşünceleriyle yazdığı eser. Türkçe baskısı olmadığı için Poetika ile birlikte aldım. İki kitabı aslında karıştırmak mümkün, özellikle başlık benzerliğinden. Kitap 3 ana bölümden oluşuyor;
1)Şiirin Kompozisyonu: Genel İlkeler
Şiir oluşturma, uyum, söz düzeni gibi temel şeylerden bahsediyor.
2)Drama: İlkeler ve Tarih
Tiyatroya adanmış bölüm. Karakterlerin inandırıcılığı ve satir draması kısımları özellikle çok hoşuma gitti.
3)Şair: Hedefleri ve Uğraşı
Yunan ve Romalı şairler arasında karşılaştırmalar yapılmış. Şairi öven, onun üstün ve önemli biri olduğundan bahsediyor. Bana R.W. Emerson'ın "poet prophet" düşüncesini anlattı. (Şair normal insanlardan üstün birisi olarak onları eğitip daha iyi hale getirmelidir düşüncesi.)
Daha önceden bilgim olan bir kitaptı fakat tam olarak bitirmemiştim. Ayrıca Latince orjinal metnin de koyulması güzel olmuş. Herkes tarafından en az 1 kez okunmalı diye düşünüyorum.
Sonunda, devamı geliyor mesajı aldığım bu kitabı merak ederek ve kısmen heyecanla okudum. O kadar derdin kederin içinde 'Nöro' bilgi vermeyi ihmal etmeyen bu kitap sonunu saymazsak okunmaya değer.Takip eden konular birbirinin aynı değil ve beklenmeyen akıcılıkla ilerliyor. Seriye dönüşecek olsa dahi kendine has bir sonu olmalıydı romanın.. Zaman ayırdığım için mutluyum ve kitap alıntıları çok değerliydi..
"Anlaşılmak bir lükstür."
(R. W. Emerson)
Kitapı beğendim.Sürükleyiciydi. Ayrıca çok da bilgi vericiydi.Bitene kadar elimden bırakmadığım bir kitap oldu.
Bölümlerden oluşuyor ve her bölümün başında alıntılar bulunuyor. Bazılarını yazmak istiyorum.
:Bir Afrika kabilesinde şöyle bir söz vardır:"Köyü tarafından sevilmeyen çocuk,sonunda o sevgi sıcaklığını hissetmek için köyünü yakar."Yani bugün dünyayı yakanlar,aslında zamanında ihtiyacı olan sevgiyi alamayan çocuklardır.Başka bir şey değil.
:Dünyanın bütün nimetleri elinde bile olsa,onları tadabilecek bir ruh gerekir.Çünkü bizi mutlu eden;bir şeyin sahibi olmak değil,tadına varabilmektir
.-Michael de Montaigne
:Bağlılık,düşünmemek demektir,düşünmeye gerek duymamak demektir.Bağlılık bilinçsizliktir.
-1984-George Orwell
:İnsan optik bir illüzyon aslında.Zira senden uzaklaştıkça gözünde büyürken,sana yaklaştıkça gözünde küçülür.
:Hayat öyle bir sinir ağı ki,kimlerle sinaps yapacağını asla kestiremezsin...
:Dünyada aynı kitabı okumuş olan iki insan yoktur.
-Edmund Wilson
:Cesaret korkunun yokluğu değildir,başka bir şeyin korkudan daha önemli olduğu kanısıdır.
-Ambrose Redmoon
:Kalp dediğin atıyor zaten.Marifet ritmi değiştirebilende.
-Mary Ann Evans
:Eğer iki insan her konuda anlaşıyorsa,emin olabilirsiniz ki düşünen yanlızca bir tanesidir.
-Lyndon Baines Johnson
:Ne yani;böylesi korkunç bir dünyanın,bir de cehennemi mi var?
-Umberto Eco
10/10
Beğendi
·2018 46. kitabı
"Bu kitap herkes ve hiç kimse içindir." Masadan en son kalkanlar için.
Bu kitap senin için yazıldı kardeşim, üstinsana köprü olacak potansiyeli taşıyan, hakikati damla damla içmeye yeltenen birkaçı için!
Zerdüşt bir sabah tanla kalktı, güneşin karşısına geçerek seslendi:
"Ey ulu yıldız! Aydınlattıkların olmasaydı, nerede kalırdı senin mutluluğun!" Bu güneşin doğuşu, onun batışıydı.
Öncelikle bu zamana kadar okuma/derinine inme fırsatı bulduğum başka hiçbir filozofun beni Nietzsche kadar çarpmadığını belirtmem gerek. Beni kendime getiren, uyandıran hakiki bir tokat.
Nietzsche'yi iki parçaya ayırırsak daha rahat anlayabiliriz. İlkin
Nietzsche denen pos bıyıklı; yürekli, zeki, umursamaz, kendinden çokça emin biriydi.
Nietzsche'deki 'Öteki' ise öfkeyle dolu, kendi kabına hiç mi hiç sığmayan, hiddetli, anlaşılmaz, öveyim derken hışmına uğrayabileceğiniz biridir. Öteki, sıklıkla kitaplarında gördüğümüz yüzüdür. Şöyle ki; Nietzsche'nin kitapları vaaz verir, sopalar, hatırlatır, bazense haykırır. Çünkü duymayı unutmuş kulaklarımıza ancak bir yıldırımın sıçratan coşkusuyla seslenilebilir. Bu yüzden bu kitap herkes içindir!
Bu Nietzsche ve Öteki ikiliği, zannımca felsefesini yorumlama niyetinde olan eleştirmenleri yanıltan bazen de onlara malzeme çıkaran en önemli nokta olmuştur. Nietzsche'den hoşlanmayanlar Öteki'yi koz olarak kullanmış, onu öncü alan güruh ise diğer özellikleri örnek göstererek işin içinden sıyrılmaya çalışmıştır.
Bir insanın tam zıttının yine kendisi olması bu yüzden çok gariptir. Her insan işte bu ikiliğin ağır basan tarafıyla diğerinin kaotik savaşımını içinde taşır.
Nietzsche'nin, yıllar boyu sentezleyip ortaya koyduğu felsefesinin temel taşını "üstinsan" oluşturur. Tarihteki temel taşlarının tamamı gibi Üstinsan da, öznel yorumlanmaktan kaçamamış
