Issız bir ada, tüm vahşi doğasıyla bir okula dönüşebilir mi? Macera düşkünü genç Godfreyin en büyük isteği gemiyle bir dünya seyahatine çıkmaktır. Evlenme planları yaptığı sevgilisi Phinayı ve kendisini çok seven dayısı Williamı boynu bükük hâlde geride bırakan Godfrey, bu isteğini yerine getirmek için engin denizlere açılır. Ancak hiçbir şey planladığı gibi gitmez. Geçirdikleri gemi kazasından öğretmeni Bay Tartelett ile birlikte kurtulur ve ıssız bir adaya çıkmayı başarır. Godfrey, şimdi sevdiklerinden uzakta ve hep hayranlıkla andığı Robinson Crusoe gibi yaşamakla karşı karşıyadır.
Robenson Crusoe nin yasantisini ve issiz kaldigi zaman neler yaptigini begenenler icin ayni onun tarzinda anlatilmis bir klasik daha. Sadece cocuklarin degil yetiskinlerin de severek okuyacagi bir eser.
The yayınları
Puan vermedi
"Semaver" Sait Faik Abasıyanık
Hayatın tam içinden öyküler ve bambaşka insanların farklı ruh hâlleri..
Sait Faik okumak… Bazen bir vapur yolculuğunda tanımadığın birini izlemek gibi. Bazen çocukluk anılarında dolaşmak, bazen de bir garsonun gözünden dünyaya bakmak gibi… ve şunu fark ettim: Bu kitap sadece hikâyelerden değil, yaşamdan, yalnızlıktan, sevgiden, yoksulluktan, insan olmaktan oluşuyor.
Her öyküde başka bir tema vardı ama hepsinin ortak noktası, “insan”dı.
Yalnızlık, “Stelyanos Hrisopulos Gemisi”nde bir çocuğun hayal gücünde, “Şehri Unutan Adam”da ise bir adamın kalbinde yankılandı.
Yoksulluk, “Garson”da sabırla yoğrulmuşken, “Bohça”da bir annenin sessiz fedakârlığına dönüştü.
Aile bağları ve anne sevgisi, “Semaver”de içimi ısıttı ama bir o kadar da hüzünlendirdi.
Aşk, bazen gizliden gizliye (“Sevmek Korkusu”), bazen bir ipek mendile sığacak kadar naifti.
Kıskançlık, “Kıskançlık”ta içimizi kemirdi,
özlem, “Babamın İkinci Evi”nde içten bir burukluktu.
Kaçış ve özgürlük arzusu, “Robenson” ve “Orman ve Ev”de kendini belli etti.
Ve umut, “Bir Kıyının Dört Hikâyesi”nde deniz kokusuyla geldi burnuma.
Bu kitap bana bir kez daha gösterdi ki;
“İnsan, insana en çok hikâyede benzer.”
Okumadıysanız tavsiyemdir. Sessizce gelip kalbinize dokunan bir kitap Semaver…
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Otuz Beş Yaş·280 syf.·Duygu ve Düşünce
9/10
2023 3. kitabı
Şiir okumayı da yazmayı da çok severim. Tarancıda aynı şekilde çok sevdiğim bir şairdir. Dili süslü veya ağır değil çoğunluğun anlayabileceği bir sadeliğe sahip. Yine de imgelerle dolu güzel bir yazış şekli var. Kendisinin şiirleri genelde melankolik ve ölüm korkusu hakkında o yüzden kendisine “Ölüm Şairi” de deniliyor. Ben melankolik şiirleri çok severim. Çoğu şiiri de oldukça etkileyici. Özellikle Abbas şiiri herkesin hayatında en bir kez okuması gereken cinsten. 35 yaş için ömrün yarısı demesi ama 46 yaşında ölmesi de üzücü çünkü böyle başarılı bir şairin daha çok şiirini okumak isterdim. Zevkime oldukça hitap eden bir tarzı var. Kitaptaki şiirler büyük ölçüde hece ölçüsüyle yazılmış, çoğunlukla 7+7 ya da 8+7 gibi geleneksel Türk şiiri kalıplarıyla. Tematik yapısı hep aynı konular etrafında dönüyor. Yaşlanma ve ölüm korkusu, zamanın geçiciliği, çocukluğa duyulan özlem, yalnızlık.. Ben de genelde bu tarz konularda yazıyorum ve kendisi örnek aldığım sayılı şairlerden. Duygular baskın ama hepsi belli bir estetikte sabitlenmiş. Bu adam kadar iç dünyaya yönelik yazan şair çok az. O yüzden edebiyatımızda hep en çok adı anılan şairlerimizden olacak.
BEN ÖLECEK ADAM DEĞİLİM
Kapımı çalıp durma ölüm,
Açmam;
Ben ölecek adam değilim.
Alıştım bir kere gökyüzüne;
Bunca yıllık yoldaşımdır bulutlar.
Sıkılırım,
Kuşlar cıvıldamasa dallarında
Yemişlerine doymadığım ağaçların.
Yağmur mu yağıyor,
Güneş mi var,
Farketmeliyim
Baktığım pencereden.
Deniz görünmeli çıksam balkona.
Tamamlamalı manzarayı
Karlı dağlarla sürülmüş tarlalar.
Ekmekten olamam doğrusu,
Nimet bildiğim;
Sudan geçemem,
Tuzludur teneffüs ettiğim hava.
Ya nasıl dururum olduğum yerde,
Öyle upuzun yatmış,
İki elim yanıma getirilmiş,
Hareketsiz,
Sükûta râmolmuş
Sanki devrilmiş bir heykel?
Semaver, Sait Faik Abasıyanık'ın Nisan 1936'da yayınlanan ilk kitabı. Eser, Sait Faik'in babasının maddi yardımıyla basılabilmiş.
Faik, bu kitabına ilk yazdığı öykü olan İpekli Mendil'i de almış.
Yazar, insan sevgisi ve insanların iyilikleriyle dolu hikayeler yazmış. Tersliklerle karşılaşsa dahi insanlara duyduğu sevgi azalmamış. Böylesine pozitif insanların var olduğunu bilmek bile huzur verici.
Kitaba adını veren hikâye, İstanbulda bir fabrikada çalışan Ali’nin annesiyle geçirdiği mutlu günlerini anlatıyor. Bu mutluluğun tanığı da #semaver metaforu üzerinden sağlanmış.
İnsanı sıkmayan uzunlukta anlatılmış yirmi hikayeden oluşan güzel bir kitap.
Kitapta yer alan hikayeleri de bırakıyorum. İyi okumalar. Kitap delisi öğretmenn.
* Semaver
* Stelyanos Hrisopulos Gemisi
* Meserret Oteli
* Bir Kıyının Dört Hikâyesi
* Babamın İkinci Evi
* İpekli Mendil
* Kıskançlık
* Bohça
* Orman ve Ev
* Düğün Gecesi
* Şehri Unutan Adam
* Üçüncü Mevki
* Garson
* Birtakım İnsanlar
* Benimle Beraber Seyahatten Dönenler
* Sevmek Korkusu
* Louvre’den Çaldığım Heykel
* Robenson
* İhtiyar Talebe
* Bir Vapur
ELVEDA AŞK / SİNAN AKYÜZ
Çok okunan yazarımız Sinan Akyüz'ün Elveda Aşk adlı kitabını okudum. Aslında okuyalı birkaç zaman oldu ama yorumu yazamadım. Takvimler Şubat'ı gösterince ben de "14 Şubat" bahanesi ile bu hüzünlü aşk hikayesini paylaşayım dedim.
Daha Balkan Harbi’nin yaralarını saramadan yeni bir savaşın ortasında kalan Osmanlı’da, halkı yine fedakârlıklar beklemekteydi. İstanbul Sultanîsi talebelerinden Yusuf, Süreyya ve Feyzi ilk aşklarını henüz yaşarken vuslatın sancısı gelip yerleşti yüreklerine. Onlar için artık vuslat demek savaşın bitmesi ve vatanın kurtulması demekti.
İçlerinde kopan fırtınalara rağmen umutla gittiler cepheye… Aşklarına kavuşmak, yarım kalan hikâyelerden olmamak için… Diyor arka kapak tanıtım yazısında.
İç kapakta ise "Bu romanda anlatılanlar hayal ürünü değildir. Mekan hayal ürünü değildir, zaman hayal ürünü değildir ve o yeniyetme vatan evlatları hayal ürünü değildir. Bu hikaye sadece savaşın yıkıp geçtiği bir nesli anlatır..." diye yazmakta.
İstanbul Sultanisi; bugünkü adıyla İstanbul Erkek Lisesi (İEL), İstanbul’un Cağaloğlu semtinde, Osmanlı döneminde kurulmuş Numune-i Terakki Mektebinin devamı niteliğinde olan, günümüzde Anadolu Lisesi statüsünde hizmet veren eğitim kuruluşu. İstanbul eğitim tarihi için önemli bir yenilik olan Keşşaf adlı izci örgütü beden eğitimi öğretmeni Ahmet Robenson tarafından 1912'de kuruldu. Bu bilgileri, okulun tarihini ve yaşananları daha detaylı olarak internette bulabilirsiniz.
Bu kitabı benim için özel yapan sebeplerden biri İstanbul Erkek Lisesi'nde geçmiş olması; çünkü büyükbabam (babamın babası) da o okuldan mezun. O kahraman evlatlardan bir nesil sonra okumuş. Diğer sebebi ise aynı okul olmasa bile dedemin (annemin babası) de mezun olmadan Çanakkale
bayrakları değil, insanları sevmekEdebiyat
Kısa kısa hikayelerle, gün içinden, ömürden olayları çok güzel bir dille anlatmış. Hatırımda kalan bir anne oğul hikayesi olan ve kitaba adını veren semaver. Bir de son kısımda Robenson adlı bir öykü var gemideki bir seyahati kendi anlatıcı diliyle anlatıyor ve harika bi cümle geçiyor, ‘‘anlaşıldı ben bayrakları değil, insanları seviyorum.’’