Kıyıda ani bir kargaşa çıktı, birkaç misket tüfeği patladı, kalkan duvar delindi. Ronin-samurayların bazıları geri çekildi, kıyıdaki bireysel çarpışmalar yeniden başladı. Bu defa düşmanın öncü birliği kıstırıldı ve püskürtüldü.
“Tanrı aşkına, yüzmesini söylesene!”
“Yüzemez, Anjin-san. Ölmeye hazırlanıyor.”
“Ey güzel İsa, ölmek istiyorsa o zaman oraya gitsin!” Blackthorne kavgaya doğru hızla salladı parmağını. “Niye adamlarına yardım etmiyor? Ölmek istiyorsa niye çarpışarak ölmüyor, niye erkek gibi ölmüyor?”
Genç kadına yaslanmış duran Mariko, gözlerini rıhtımdan ayırmadı. “Esir düşebilir de ondan. Yüzerse de esir düşebilir. O zaman düşman onu ayaktakımına sergiler, rezil eder, korkunç şeyler yapar. Bir samuray esir düşerse samuray kalamaz artık. Şerefe sürülecek en büyük leke budur, düşmana esir düşmek. O yüzden kocam bir erkeğin, bir samurayın yapması gereken şeyi yapıyor. Samuraylar haysiyetleriyle ölür. Yaşam denen şey samuray için nedir ki? Hiçbir şey. Yaşam ıstıraptan ibarettir, neh? Şahitler önünde haysiyetle ölmek kocamın hem vazifesi hem de hakkı.”
Blackthorne dişlerinin arasından, “Ne aptalca bir ziyanlık,” dedi.
“Bize karşı sabırlı olun, Anjin-san.”
O dönem dikkatlice dayatılan siyasi istikrarın güzel bir örneği, samurayın yönetici şoguna ve kendi toprak sahiplerine karşı sorumluluklarından doğan, olası gerginlikleri gösteren kırk yedi ronin'in gerçek öyküsüne yansıdı. 1700'de, daha az feodal bir toprak sahibi olan Ako, şogun sarayının içinde daha yüksek sınıftan bir toprak sahibinden hakaret işitince kılıcını çekti ve düşmanını yaraladı. Saray sınırları dahilinde kılıç çekmek ölüm cezasını gerektiren bir suç olduğu için, Edo yetkilileri daha alçak sınıfın toprak sahibine harakiri yapmasını emretti ve onun bölgesini sahiplendi. Onun sadık feodal askeri hizmetkârları (Ako-gishi) samuray konumlarını kaybettiler ve mülkleri ellerinden alındı.
Bu ronin'lerden kırk yedisi, efendilerinin rezil olmasına neden olan daimyo'lardan intikam almaya yemin etti. Bu tür bir intikam eylemini tahmin eden polisin kuşkularını gidermek için bekleyişe geçtiler. Liderleri şüphe uyandırmamak için avare bir hayat sürer gibi yaptı. Sonunda, iki sene sonra bir kış gecesi ronin'ler Edo'da tekrar toplandılar ve toprak sahibinin eski düşmanının ve konutunda ikamet eden birçok askeri hizmetkârın kafasını keserek intikam aldılar. Adaleti ele geçiren ronin'ler şogun otoritesine meydan okudular, ama özverileri ve toprak sahibine olan bağlılıklarıyla kahraman oldular. Çapraz akımlara yakalanan bakufu bir sene boyuca bu davayı tartıştı ve sonunda ronin'lerin harakiri yapmalarına izin verdi. Bugün, ulusal bir tapınak hâline gelen bir Tokyo mabedinde, kırk yedi ronin yan yana gömülüdür.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
"Böyle bir leş kargası sürüsünün kalenin bu kadar yakınında faaliyet gösterebilmesi karşısında hayretler içindeyim."
"Katılıyorum. Belki barbar onları tarif edebilir."
"Barbar ne bilir ki?" diye güldü Toranaga. "Korsanlara gelince, hepsi ronindi, değil mi? Adamlarınızın arasında ronin çok. O ciheti soruşturmak sonuç verebilir. Neh?"
"Soruşturmalar yürütülüyor. Pek çok cihette." İşido, ve veliahtın annesinin adına sadakatlerini kabul edeceğine, (inanılmaz olsa da) geçmiş suçlarını affedip unutacağına ve zamanla sadakatlerinin karşılığını bir Taiko'ya yakışacak cömertlikle ödeyeceğine dair fısıltıları etrafa yaydığında binlercesi veliahtın bayrağının altına koşan efendisiz, hatta neredeyse toplum dışı paralı asker samuraylar olan roninlerle ilgili imalı alayı duymazdan geldi. Yaptığının müthiş bir hamle olduğunu biliyordu. Bu sayede yararlanabileceği son derece geniş bir samuray ordusu kazanmıştı, hepsinin sadakati kesindi çünkü roninler bir daha asla böyle bir fırsat ele geçiremeyeceklerini biliyorlardı. Çoğu Toranaga'nın ve müttefiklerinin fetihleriyle ronin durumuna düşmüş bütün öfkeli samuraylar kendi tarafına toplanmıştı. Son olarak, bunu yaparak ülkeye yönelik bir tehlikeyi, yani haydut nüfusunda artış olması tehlikesini ortadan kaldırmıştı. Ronin durumuna düşecek kadar talihsiz samuraylar için keşiş ya da haydut olmaktan başka sürdürülebilir bir yaşam yoktu ne de olsa.
Sayfa 353 - Toranaga son karede vezir olur piyon, hor görme ronin diye. Düşman saflarından tarafımıza geçecek Gazi Mihal'lerden mahrum ederse anlayışsızlığın bizi, “… İşte bu, yollarımızın ayrılmasıdır." derim. Efendi ol.·Kitabı okudu
Ronin, topraksız ya da efendisiz köylü askerlere veya şereflerine leke sürüldüğü ya da efendileri öldüğü için başka bir efendi hizmetlerini kabul edene dek diyar diyar gezmeye mecbur kalan samuraylara verilen isimdi. Roninlerin yeni efendi bulması zordu. Yiyecek kıttı, neredeyse bütün erkekler askerdi ve yabancılara nadiren güvenilirdi.
“Ronin, topraksız ya da efendisiz köylü askerler veya şereflerine leke sürüldüğü ya da efendileri öldüğü için başka bir efendi hizmetlerini kabul edene dek diyar diyar gezmeye mecbur kalan samuraylara verilen isimdi. Roninlerin yeni efendi bulması zordu. Yiyecek kıttı, neredeyse bütün erkekler askerdi ve yabancılara nadiren güvenilirdi. Ülke topraklarına ve sahil şeridine yayılmış haydut ve korsan çetelerinin çoğu ronindi.”
