Fantastik eser ne olmamalı
Bu olmamalı. Yani nasil izah edecegimi bilemiyorum ama bu kitap cok basit ve sikıci bir dille yazilmış. Sanki yuzuklerin efendisi izlenmiş, birkac oyun oynanmiş ve hadi kitap yazalım denilmiş. Netice itibari ile ortaya bu eser cikmiş. Yetersiz diyaloglar mi desem, sığ hikaye mi desem, ne desem bilemedim. Hicbir karakterle butünlesemedim. Witcher serisi ile beraber okudugum bir kitaptı. Yarim birakma huyum olmadigindan bitirdim. Fakat bir tarafta inanilmaz kaliteli diyaloglari ve betimlemeleri olan bir kitap okurken, diger taraftan bunlarin hiçbirine sahip olmayan bunu ayni anda okuyunca, uzgünüm ama çok sıritiyor. Puanim sadece yazarin o genc yaşta giristigi işe, gösterdigi cesarete ve bu turdeki oncüluğunedir. Sonucta, eleştiri daha iyi olması içindir. Wattpad kitabı degil ki, eleştirimize yazık olsun. Daha iyilerine.
Bu kitabı öğretmen olarak okumak hep hayalimdi. Öğrenciyken filmi çok kez izleyip kitabı atandığımda, atanmış bir sınıf öğretmeni olarak okuyacağım diyordum. Şimdi o gündeyim.
Filmi öyle çok kez izledim ki, kitabı da Genco Erkal'ın sesiyle okudum. Film, eserin aslıyla yarışacak kadar iyi. Film müzikleri, çekilen ortamın doğallığı, çocuklar, her şeyin olduğu gibi aktarılması... Sanki Hakkari'de olan biziz gibi.
Kitaba gelecek olursam... Kendim yazmadığım için üzüldüğüm bir eser. Bence her öğretmenin böyle kendi mevsimini yazdığı bi eseri vardır. Ferit Edgü aklına, kalemine sağlık, sendeki nasıl bi his, nasıl bir kafa böyle...
"Kendini ararken başkalarını bulacağım" ümidiyle yola çıkan bu öğretmenimiz, bence herkesin iç dünyasına biraz ayna tutmuştur. Özellikle itirafla ilgili söylediği sözler çok çarpıcıydı. Kimsenin değil, insanın en çok kendine itirafı acı verir, diyor kitapta.
Kitapta ardı ardına ölen bebekleri öyle anlatmış ki, bebeklerin vücutlarındaki soğukluğu bile hissettim. Öğretmenin bu düzene karşı çıkışı, geç gelen yardıma karşı koyduğu sert tepki de o döneme ve yaşananlara bir eleştiri niteliğinde olmuş. Benzer bir durum İnce Memed romanında da vardı. Zeki öğretmenin sıtma hastalığı karşısındaki duruşunu hatırlattı bana okurken.
Ah portakal sahnesi.... Bu sahneye diyecek bir söz bulamıyorum. Hayatında hiç portakal görmeyen bir çocuk, portakalı eline alınca nasıl hisseder? Ve bir çocuğun hiç portakal görmemiş olması...
Kitabın sonunu okur okumaz tanıdım. Genco Erkal filmde burayı değiştirmeden okumuş. Kitabı okurken çocukların konuşma bitince dahi sınıftan çıkmaması, sonra bahçede birlikte fotoğraf çektikleri an gözümde canlandı.
Kitap bitince her yerini çizdiğimi, her sayfasının kenarından katladığımı fark ettim. Her zaman herhangi bi sayfasının bir
Reklam
Yani matt haig in bütün kitaplarını okudum ama bu en son çıkan çok tek duzeydi sanki matt değilde başka bir yazar yazmış gibiydi onun diğer kitaplarındaki tadı alamadım koca kitapda bir söz begendim sadece
" Ölmenin en inanılmaz ve can sıkıcı yanı, önceliklerinizi tam doğru belirlemişken artık herhangi bir şey yapmak için çok geç olması. "
İsimsiz
Bazı hikayeler, kelimelere sığmak istemez; ruhun sessiz ve derin köşelerinde yankılanır. Engin Akyürek’in kaleminden dökülen her satır hayatın içindeki o görünmeyen detaylara, yarım kalmış cümlelere ve isimsiz kahramanlara bir selam niteliğinde.
Masamdaki mumun ışığı, kitabın sayfaları arasında bir rehber gibi geziniyor. Hikâye tanıdık bir sızı gibi başlayıp, sayfalar ilerledikçe kendi özgün rotasını çiziyor. Yazar gündelik olanın içindeki büyüyü öyle bir dille anlatıyor ki; sanki kitabı okurken yanınızda bir fincan kahve, karşınızda ise hiç gitmediğiniz ama hep özlediğiniz bir yer varmış gibi hissedeceksiniz.
Bu kitap, isimlerin ötesine geçip, sadece o an'a odaklanmak isteyenler için yazılmış. Bir solukta değil, sindire sindire, sayfaların arasındaki o dinginliği duyarak okunması gereken bir başucu eseri.
Herkesin hayatında isimsiz kalan anılar vardır. Belki de bu kitap, tam da o anıları hatırlamanız için kapınızı çalmıştır. Bence okuyun, pişman olmayacaksınız.
Merhaba sevgili okur,
Jon Fosse’yle tanışmam Sabahtan Akşama kitabıyla oldu. Kitabı okuduğumda sade dilini ve Norveç edebiyatının iklimi gibi kendine has soğuk ve mesafeli anlatım tarzını beğenmiştim. İşlediği konuysa, bir geceyi birlikte geçirmek zorunda kalan baba ve oğulun hem hesaplaşması hem de birbirini anlama süreciydi. Beğenmiştim. Sekiz puanlık bir okumaydı.
İçinden bir ses yazardan başka kitap okumamın gerekli olmadığını söylemişti ama maalesef o sesi dinlemedim ve okudum. Sanki başka bir yazarın kaleminden çıkmış gibi farklı bir anlatımı vardı.
Beyazlık’ın konusu, yolda kalan ve gideceği yolu bilemeyen bir adamın bedeninin ve yalnızlığının soğukluğunda kaybolması. Konu güzel ancak üslup öyle kötü ki okurken konuya odaklanamadım.
Günün sonunda kitabın üslubu çok köyüydü. Konusuyla ilgililerin dikkatini çekecektir.
Puan vermedi·165 syf.·
2026 2. kitabı
Ayşe Sevim’in *Kintsugi* romanı, kırılan eşyaları altınla yapıştırarak daha güzel hale getiren eski bir Japon geleneğini anlatarak başlıyor ve bu fikri insan hayatına uyarlıyor. Kitapta, büyük acılar ve hayal kırıklıkları yaşayan insanların pes etmek yerine nasıl toparlandığı ve daha güçlü hale geldiği anlatılıyor. Yazarın dili hem çok akıcı hem de insanı derinden etkiliyor; sanki acılarımızı gizlemek yerine onlarla barışmamız gerektiğini fısıldıyor. İncelemenizde bu kitabı, "hayatın zorlukları karşısında moral bulmak ve hayata başka bir gözle bakmak isteyen herkese" kesinlikle tavsiye edebilirsiniz.
Reklam
Reklam