Şarkım ne alkışlar için
Ne de yad ellerde şöhret için,
Şarkım bu daracık ülke için
Ta toprağın derinlerine.
Orada dinlenir her şey
Ve orada başlar.
Cesur şarkı dediğin
Hep yeni kalacaktır.
Yeryüzü şarkım, sürmeli pencerem
Her sabah aynı soğuk
Her akşam aynı keder
Yastığını koklaya koklaya öğrendim
insan bir kere ölmüyormuş meğer.
Reklam
Bu bölüm, en komik bölüm dediğimle aynı bölümmüş...
Vücudum kasıldı ve ansızın o erik tadı bir defa daha ağzıma doldu. "Annemi çok özlüyorum," dedim konuștuğumu bile farketmeden. Sonra başka bir șey söylememek için dudaklarımı sımsıkı kapadım. Dizginlerine karşı koyan bir at misali dişlerimi sıktım ve başımı iki yana salladım.
"Bana açılabilirsin," dedi Auri nazikçe.
Yine sarsıldım, erik tadı aldım ve sözcükler ağzımdan ardı ardına dökülmeye başladı "Konuşmadan önce şarkı söylediĥimi anlatırdı. Ben daha bebekken beni kucağında tuttugu zamanlarda mırıldanma huyu varmıș. Şarkı falan da değil hani. Kısacık melodiler. Yatıştırıcı bir ses. Sonra bir gün beni kampta gezdirirken o melodiyi aynen taklit ettiğimi duymuş. İki oktav daha yüksek sesle. Tiz bir mırıltı. Bunun ilk şarkım olduğunu söylerdi. Şarkıyı karşılıklı söyleyip durduk. Yıllarca." Boğulur gibi oldum ve dişlerimi sıktım.
"Açılabilirsin," dedi Auri yavașça. "Açılman çok doğal."
"Onu bir daha asla göremeyeceğim, dedim hıçkırarak. Sonra da iki gözüm iki ceșme ağlamaya başladım.
"Her șey yolunda," dedi Auri usulca. "Yanındayım. Güvendesin."
“Artık kendime ait bir kalp şarkım yoksa,beni ben yapan ne?”
“Benim şarkım söylenip bittikten sonra bütün bunların ne hükmü var?”
Söyleyecek bir şarkım var yaşadıklarıma dair ve söyleyeceğim onu: ıssız bir evde yalnız olsam da kendi kulaklarımdan başka dinleyen olmasa da.
Reklam
Reklam