Bir an yeniden Schumpeter'e dönelim. Ona göre yaratıcı bir şirket, yeni bir üretim teknolojisiyle o güne kadar henüz bilinmeyen bir pazarı keşfederek, piyasada özel bir konum edinir. Bu konumunu koruduğu sürece de pazarda bir monopol (tekel) oluşturur: Bunun sonucunda müşteriler ona hiç kimsenin isteyemeyeceği kadar fiyat ödemek zorunda kalırlar. Eğer şirket, bu konumunu, bir başka şirketle paylaşmak zorunda kalırsa bu durum bir duopol (iki kutuplu tekel) olur; eğer en az birkaç şirket birden bu konuma ortak olursa bu kez de bu duruma oligopol (çok kutuplu tekel) denir.
Schumpeter’e göre her işletme sahibi aynı zamanda bir girişimci değildir. Ona göre bu kavramı sadece yeni bir bileşimle kâr edebilenler hak etmektedir. Diğerlerini kapitalist olarak adlandırmak da mümkün değildir, çünkü Schumpeter’e göre sermaye, sadece yeni bileşimler üretmenin bir aracıdır. Kâr etmeyen şirket sahipleriyse sadece "normal" bir hizmetkârdır. (...) O, denge döneminin üretim araçlarını kullanan tipik bir iş sahibidir.
Schumpeter'in girişimcilere atfettiği
"'Yaratıcı yıkım', değişimin sonuçlarını hesap etmediği veya ne getireceğini bilmediği halde rahat olan insanlar gerektirir. Oysa çoğu insan bu umarsız, kaygısız ruh halini benimseyemiyor."
Bu hayattaki tek rolün annelik ya da babalık değil. Sen bir bireysin. Bir kadın, bir adam, bir insan, bir hayal taşıyıcısısın. İçindeki sesi susturma. Kendini duymaktan korkma. Çünkü çocukların kendilerine kulak verebilmeleri için önce kendini dinleyen bir anne-babaya ihtiyaçları var.
entelektüel
Şöyle bir taslak çizmek kabil:
1- Entelektüel, zamanının irfanına sahip olacaktır. Ülkesinin dilini, edebiyatını, tarihini bilecek, dünyadaki bellibaşlı düşünce akımlarına yabancı olmayacaktır.
2- Peşin hükümlere iltifat etmeyecek, olayları kendi kafasıyla inceleyip değerlendirecektir.
Başlıca vasıfları dürüst, uyanık ve cesur olmaktır. Yani bir bilgi hamalı değildir entelektüel. Hakikat uğrunda her savaşı göze alan bağımsız bir mücahittir.
Biz de Schumpeter gibi düşünüyoruz. Entelektüel, tariflere hapsedilemez.
Her ülkenin, her çağın, her sınıfın, her ideolojinin entelektüel anlayışı başka. Dünyaca kabul edilmiş bir entelektüel kıstası yok dense yanlış olmaz.
Sağın temsilcileri için entelektüel, ya karışıklık çıkarmaktan hoşlanan, huysuz, hırçın, ukalâ bir «deklase»; vekâletnamesi olmayan bir avukat. Şarkı söyleyeceğine bildiriler imzalayan bir ağustos böceği; yahut da heyecansız, suya sabuna dokunmayan bir bilgi uzmanıdır. Sol, aydına bazan dost, bazan düşman. Daha doğrusu entelektüel, kendilerinden olmak şartıyla alkışlanmağa layıktır. Sağ entelektüel, çoban köpeğidir. Esasen entelektüelin sağı olmaz. Entelektüel, yükselen bir sınıfın şuurudur, yani bir devrimcidir. Ayırıcı vasfı: Tenkid. Şöyle bir taslak çizmek kabil:
1) Entelektüel, zamanının irfanına sahip olacaktır. Ülkesinin dilini, edebiyatını, tarihini bilecek, dünyadaki bellibaşlı düşünce akımlarına yabancı olmayacaktır.
2) Peşin hükümlere iltifat etmeyecek, olayları kendi kafasıyla inceleyip değerlendirecektir.
Başlıca vasıfları dürüst, uyanık ve cesur olmaktır. Yani bir bilgi hamalı değildir entelektüel. Hakikat uğrunda her savaşı göze alan bağımsız bir mücahittir.
Biz de Schumpeter gibi düşünüyoruz. Entellektüel, tariflere hapsedilemez. Mefhumu dalgalanışları içinde kavramak, tarihe başvurmakla kabil