Kırgınlığımızı ifade etmediğimiz veya fark edilmediği senaryodan devam edelim biz. Böyle bir durumda münasebetimiz bir süre sonra eski haline dönebilir. Ancak zihnimizin bir köşesinde kırıldığımız durumları not ediyor, biriktiriyoruzdur.
Bu sonuç, benim için uygun görülen, beyaz gömlekli, paralı, çoluklu çocuklu senaryodan daha çekiciydi. En azından bu senaryoyu ben yazdım, ben oynadım. Başkalarının senaryolarında figüran olmadım. İs-te-di-ği-mi yap- tım. Sürünün dümen suyunda sekillenmeyen kişisel istenç hangi yönde olursa olsun hakiki bir şeydir .Şu anda bir zavallıyım ama kendini bir şey zanneden, aslında koyuna dönüşmüş, aciz bir doktor olmadığım için de memnunum. Sizin hâlâ yanına bile yaklaşamadığınız bir dolu duyguyu dibine kadar yaşadığım için de memnunum. Aptal olmadığım için eroinman olduğumun farkındayım; sizin farkında olduğunuz şeyleri ne çok merak ediyorum, bir bilseniz!
"İyi" olmaya çalışmak - başkalarının onun olmasını istediğine inandığı şey olmaya çalışmak - küçük bir çocuğun çocuklukta terk edilme deneyimlerinin ve toksik utancın içselleştirilmesinin bir sonucu olarak oluşturabileceği birçok olası senaryodan sadece biridir.
Aldatıldığımızda söylememiz gereken kelimeleri biliriz, sevdiğimiz biri öldüğünde kullanacağımız sözleri biliriz. Bir serseriyi, çapkını ya da aptalı oynamamız gerektiğinde neler söylememiz gerektiğini biliriz. Hepimiz kenarları kıvrılmış aynı senaryodan rolümüze çalışıyoruz.
Gerçekten de gerçek bir insan olmanın çok zor olduğu bir çağdayız.