❝Bana en felaketli günlerimde kitaplarım arkadaş olmuştu.❞
Sade belki ama basit değil, gündelik hayat belki ama sıradan değil. Bu mektuplar dizisi bir yazarın arka bahçesine girmiş gibi. Mektup
((Spoiler uyarısı!!))
Kitabı bitirdiğimde göğsüme oturan ağırlıgı anlatamam, bunu sadece o pasifigin derinliğini hissedenler anlar...
Martin’in o kaba, sefil dünyadan sıyrılıp sadece bir aşk uğruna, tırnaklarıyla
Sınırlar, bencillik değil. Aksine, kim olduğunu bilmek ve bunu karşındakine saygıyla göstermek. Duyguların, zamanın, enerjin — bunlar sana ait. Ve sen bunları koruma hakkına sahipsin.
En çok şunu düşündüm okurken: Hayır diyemeyenler aslında kızgın insanlar. İçten içe biriken bir öfke var — çünkü sürekli veriyorsun ama bir yerden sonra bu seni tüketiyor.
Kitabımız esasen, hayatı boyunca insanlığa dair hiçbir şeye anlam veremediğini, bu düzene uyum sağlamayı asla başaramadığını, sürekli çuvallayıp duran bir beceriksiz olduğunu, ne kadar çabalarsa
Ne desem bilemiyorum...
Bir yandan da bu bir bilimkurgu kitabı yani böyle bir evren yaratılması normal.
"Bir kitabı kapağına göre yargılama." demiş yazar. Çok doğru hemen bu sözü bu alıntıyla bağdaştırmak istiyorum:
'Kitaplar nasıl da hain olabiliyor! Seni desteklediklerini sanırsın ve birden sana düşman kesilirler.'
Bu kitabın amacı da bu zaten yazar bizim farklı açıdan görmemizi istemiş olmalı yani 'kitapların yakıldığı evreni' ki yazar her şeyi yaktıktan sonra tekrar başlayacağız demiş burada da insanların umudunun her ne olursa olsun kırılmadığı mesajını veriyor yani çok yönlü, düşündürücü ve uyarıcı bir kitap olmuş.
Mâverdî –A‘lâmü’n-Nübüvve
Gül suyu (mâü’l-verd) işiyle iştigal eden babasının mesleğine nispetle Mâverdî ismiyle meşhur olan Ebü’l-Hasen Alî b. Muhammed b. Habîb el-Basri 364/974 yılında Basra’da
