[Biliyorum sana giden yollar kapalı]Şiir
Biliyorum sana giden yollar kapalı
Üstelik sen de hiçbir zaman sevmedin beni
Ne kadar yakından ve arada uçurum;
İnsanlar, evler, aramızda duvarlar gibi
Sen bayan Nihayet, sen ölümüm kalımım
Ben artık adam olamam bu derde düşeli
Şimdilerde bir köpek gibi koşuyorum ordan oraya
Yoksa gururlu bir kişiyim aslında, inan ki
Anımsamıyorum yarı dolu bir bardaktan su içtiğimi
Ve içim götürmez kenarından kesilmiş ekmeği
Kaç kez sana uzaktan baktım 5.45 vapurunda;
Hangi şarkıyı duysam bizimçin söylenmiş sanki
Tek yanlı aşk kişiyi nasıl aptallaştırıyor
Nasıl unutmuşum senin bir başkasını sevdiğini
Çocukça ve seni üzen girişimlerim oldu;
Bağışla bir daha tekrarlanmaz hiçbiri
Raslaşmamak için elimden geleni yaparım
Bu böyle pek de kolay değil gerçi...
Alışırım senin yalnız düşlerde okşamaya;
Bunun verdiği mutluluk da az değil ki
İşte ben şimdilerde, aklımı bir ahıra kapatmak yerine, onu korumaya almak için etrafına yüksek bir çıt yaptırıyorum. Kapısına da köpeklerimi bağladım mı kimsenin yanıma yaklaşabileceğine ihtimal vermiyorum. Ben aklıma güveniyorum da çevresine pek güvenmiyorum Osman.
Bazen, az önce şuralardaymış da kaşla göz arasında kaybolmuş bir eşyamı arar gibi, seni ararken buluyorum kendimi. Bulduğum gibi de kaybediyorum. insanın kendini elinde tutması hiç kolay değil. Akıl, yabani bir at gibi oradan
oraya koşturup duruyor. lşte ben şimdilerde, aklımı bir ahıra kapatmak yerine, onu korumaya almak için etrafına yüksek bir çit yaptırıyorum. Kapısına da köpeklerimi bağladım
mı kimsenin yanıma yaklaşabileceğine ihtimal vermiyorum.
Ben aklıma güveniyorum da çevresine pek güvenmiyorum
Osman.
“Bilirsiniz,
Hemze Elifin bir şeklidir.
Elif de hilâl gibidir.
Hilâl lâleye,
Lâle de Allah'a çıkar sonunda.
Ve ben şimdilerde on altıncı asırlardan kalma çini bir pencere alınlığında, tam sağ alt köşeye imza düşürülmüş Mavi bir Osmanlı Lâlesi neler düşünür, onu merak etmekteyim...”
Ben bugüne kadar hiç yegâne öznesi olduğum bir işe kalkışmamıştım. Hiç kendi kaderimi tayin edecek bir adım atmamış, ekseriyetle bana gösterilen yere ilişmiş, bundan şikâyet etmemiş ama şimdilerde yeni yeni ve epey sarsılarak fark ettiğim şekilde bu sınırları belirlenmiş hayattan sandığım kadar tatmin olmamıştım.
Sayfa 51
Ben kendi yaşamımı kurallarla, tanımlarla, ilkelerle sınırlandırmış biriydim. Oysa kurallar bizi değil bizim dışımızda kalanları mutlu eder; tanımlar ise, kendimizi kalıplaşmış bir görüşün içine hapsetmek demektir. İlkelerin de savunulacak bir yanı yok; her biri insanı yorgun düşürüp hayattan soğutan ve yararlılığı kanıtlanamamış, kuşkuyla beneklenmiş
felsefe safsataları… Zaten şimdilerde herkes kendi bunalımını felsefe diye pazarlıyor.
