Bir şeyi çok iyi öğrendim: Bir insan yalnızca susarak görünmez olabilirmiş. Görünmeyi, insanın gözleriyle algıladığı bir şey sanırdım hep... Görünmek gözlerden çok kulaklara bağlıymış meğer.
"Ben kayıp prensestim. Hikâyemin hem kötü karakteri hem de kahramanıydım. Biraz annem, biraz da babamdım. Bu evrenin bir parçasıydım. Hem imkanların evreninin hem de imkansız evrenin.''