Sonay Didem Turan
@snydm
“Son fırtına, ağacı devirdi. Bizler, uçurduğu birkaç yaprak, boşlukta yolunu şaşırmış, ümitsiz ve şaşkın, meçhul bir geleceğe doğru, yalpa vurup duruyoruz.”
Doktor barakadan çıkıyor. Yanımda, yüzüme bakmadan duruyor. Sadece susuyor, ama bu susuşuyla da bana, sen ki bu zamana kadar nice ölüm gördün, ne felaketlere uğradın, dayanılmaz ıstıraplara dayandın, şimdi duyacağın ıstırap hepsinden başka, bambaşka olacak; şimdi öğreneceğin ölüm, sana, dünyayı ebediyen zindan edecek; artık hayatta sevgi, saadet nedir bilmeyeceksin, demek istiyor. Bundan sonra yaşayacağın cehennem hayatına dayanabilecek misin, yaşamaya katlanacak mısın? diye soruyor.
“Hayatımın sonu mu? İnanmıyorum. İnanmak istemiyorum. İnsan hayatının sonu böyle kolay, böyle ansızın gelmez. Ben daha yaşamak istiyorum.”
“Ayrılık acı, çok acıydı. Bütün benliğimin bu toprakta kök salmış olduğunu, yalnız bu toprakta bu insanlar arasında yaşayabileceğimi şimdi, belki de ilk defa olarak anlıyor; içimin neden koptuğunu, geride neyimin kaldığını şimdi öğreniyordum.”