Fi, Çi, Pi üçlemesinin ikinci halkası olan Çi, Azra Kohen’in insan psikolojisini, hırsları ve ilişkilerin dinamiklerini mercek altına aldığı, yüksek tempolu ve sarsıcı bir kişisel gelişim-psikoloji romanıdır. Serinin ilk kitabı Fi'de temelleri atılan olaylar ve karakterlerin hayatları, bu kitapta çok daha karmaşık ve dönüştürücü bir faza geçer.
İlk kitaptaki o büyük, göz kamaştırıcı yükselişlerin ardından gelen Çi, adını yaşam enerjisinden alır ve bu enerjinin nasıl yönlendirildiğini sorgular. Can Manay, Duru, Deniz, Özge ve Bilge gibi karakterlerin yolları daha da kesişirken, her biri kendi içsel sınırlarıyla, takıntılarıyla ve arzularının bedelleriyle yüzleşmek zorunda kalır. Güç, şöhret ve tutkunun insanı nasıl değiştirebileceğini, hatta bazen nasıl canavarlaştırabileceğini çarpıcı bir dille anlatır.
Yazar, hikayenin sürükleyiciliğinin arkasına gizlediği felsefi sorgulamalar, farkındalık yaratmayı amaçlayan psikolojik tahliller ve insan doğasına dair sert gerçeklerle okuyucuyu derin bir düşünceye sevk eder. Çi, sadece bir devam romanı değil, aynı zamanda karakterlerin maskelerinin düştüğü ve gerçek benliklerinin ortaya çıktığı sarsıcı bir kırılma noktasıdır.
Bu kitap görünüşte bir palyaçonun hikâyesi olsa da aslında insanın "neden yaşıyorum?" sorusuna verdiği cevapları sorgulayan felsefi bir masaldır. Henry Miller burada başarıdan çok iç huzurun, alkıştan çok samimi bir gülümsemenin değerini anlatır.
Benim en etkileyici bulduğum bölüm şurası:
"Kahkaha ve alkış yerine gülümseyişler alacaksın. Hoşnut, ufak gülümseyişler... Hepsi bu. Ama bu her şey demek işte."
Çünkü kitabın bütün mesajını tek cümlede topluyor: büyük başarılar ve alkışlardan çok, insanların hayatına sessizce dokunabilmek daha değerlidir.
"Gerçek Auguste'u hiç kimse tanımazdı, dostları bile; çünkü ünlenince yalnız kalmıştı."
Bu cümle kitabın merkezindeki trajediyi anlatıyor: İnsan bazen o kadar tanınır ki, artık kimse onun gerçek yüzünü göremez.
"Bir palyaço ancak başka biri olduğu zaman mutludur. Bense kendimden başka biri olmak istemiyorum."
Bu kitabın en vurucu tarafı, şöhret ve alkış yerine insanın kendi benliğini bulmasını ve küçük gülümsemelerin değerini anlatmasıdır.
Reklam
Mark Twain, İnsan Nedir? (What Is Man?) adlı bu sarsıcı felsefi yapıtında, yaşlı bir adam ile genç bir adam arasında geçen sorgulayıcı bir diyalog üzerinden insan doğasının gizemlerini ve eylemlerinin arkasındaki gerçek motivasyonları konu alır. Yazar; insanın aslında kendi kararlarını veren özgür bir iradeye sahip olmadığını, aksine dış etkenler, kalıtım ve çevre tarafından şekillendirilen karmaşık bir makineden ibaret olduğunu savunurken; fedakarlık, şöhret, din ve vicdan gibi kavramların temelinde aslında yalnızca "kendi iç huzurunu sağlama ve nefsini tatmin etme" dürtüsünün yattığını, insanın bencil doğasını tüm çıplaklığıyla gözler önüne seren rasyonel, ironik, determinist ve sarsıcı bir dille işler.
Madeline Miller, Akhilleus'un Şarkısı (The Song of Achilles) adlı bu ödüllü fantastik ve tarihi romanında, Yunan mitolojisinin en büyük kahramanlarından Akhilleus ile onun en yakın dostu, yoldaşı ve sevgilisi Patroklos arasındaki derin bağı, Truva Savaşı'nın gölgesinde konu alır. Yazar; krallığından sürgün edilen çekingen prens Patroklos'un gözünden, yarı tanrı Akhilleus ile çocukluktan itibaren büyüyen sarsılmaz ilişkilerini anlatırken; kaderin kaçınılmazlığını, tanrıların acımasız oyunlarını, şan ve şöhret tutkusunu, savaşın getirdiği yıkımı ve her şeyin ötesindeki ölümsüz bir aşkı, mitolojik arka planı modernize eden lirik, büyüleyici ve yürek burkan bir edebi dille işler.
SPOİLER. KİTABI OKUMAYANLARIN OKUMASINI TAVSİYE ETMİYORUM.
Grenouille karakteri ile ilgili karakter analizi
Ben grenouille'ye karşı hiçbir şey hissetmedim. Yani şöyle açıklayayım. Kendisi zaten bir katil olduğu ve insnalara sevgi göstermeyen biri olduğu ve çok rahatça cinayet işlediği için ondan nefret etmeliyim. Ya da yeteneğinden ve neredeyse tüm dünyayı kendisine köle yapabileceği bir parfüm yaratabildiği için ona hayranlık duymalıyım..ama ikisini de hissetmedim ki işin en güzel tarafı buydu sanırım. Grenouille, eylemlerini sorgulamanın çok anlamsız kılındığı bir karakter. Çünkü herhangi bir inancı, ahlaki değeri ve hissi yok. Bunu bir noktada zevk için yapsaydı veya güç arzusu için ondan nefret edebilirdim ama o insanları sadece, projesinin bir maddesi olarak görüyor. Öldürdüğü kadınları parfüm yapmak için kullandıkları çiçekler gibi görüyor özlerine sahip olduğunda da onlarla işi bitiyor. Canlı ya da cansız olmaları onun için önemli değil. Kitabın ilk başlarında onun kibirli biri olduğunu düşünmüştüm ama bence kibirli biri de değil. Elindeki yetenekle dünyanın en zengin parfümcüsü olabilir ve zenginlik içinde yaşayabilirdi. Ama o gittiği çoğu yerde bir gölge olmayı tercih etti. Dünyanın en iyi parfümünü yapmaya çalışırken bile motivasyonu şöhret, güç ve para değildi. Daha çok yeteneğiyle ve elindeki materyallerle ne kadar ileri gidebileceğini merak eden ve çözmeye çalışan bir araştırmacı gibiydi. Çünkü zaten kendi deyimiyle onun yaptığı sanatı, onun gibi kimse de anlayıp takdir edemeyecekti. Bu yüzden ona hayranlık veya nefret beslemiyorum. Aksine hayata ve insanlığa dair, insanca bir motivasyonu olmadığı için eylemlerinin tahmin edilemezliği, kitabı ve hikayeyi daha sürükleyici yaptığı için beni her saniye şaşırtan, meraklandıran tahmin edilemez bir
Kitabın sonunda kafamda tekrarlanan tek düşünce:
Martin de bilseydi sonunun böyle olacağını o kadar mücadele eder miydi? Ne içindi bu mücadele? Aşk, para, şöhret… Hiçbiri! Bir hiçlik içindi tüm değişim.
Reklam
Reklam