Allah bazen öylece göstermez. Gözünle bakarsın ama fark edemezsin. İşaret bazen bir sözde, bazen bir insanda, bazen de kalbinin tam içinde saklıdır.
Beni koyun sandılar. Kanımı akıtacaklar sözde. Sözde, kurbanlık sayıp…
Hakk Teâlâ Hazretleri şöyle buyurmaktadır:
يا عباد لا خوف عليكم اليوم ولا أَنتُمْ تَحْزَنُونَ الَّذِينَ آمَنُوا بَايَاتِنَا وَكَانُوا مُسْلِمِينَ أَدْخُلُوا الْجَنَّةَ انْتُمْ وَارْ وَاجْكُمْ تحبرون
"Ey ayetlerimize inanan ve Müslüman olan kullarım! Bugün size korku yoktur. Sizler üzülmeyeceksiniz de.
Siz ve eşleriniz ağırlanmış olarak Cennete giriniz." (Zuhruf 43/68-70)
Yine o günde kâfirlerin dilleri konuşmaktan menedilecektir. Sanki onlar dilsizler gibi olacaklardır.
Yüce Allah (C.C.) şöyle buyurmaktadır:
هذا يوم لا يَنْطِقُونَ وَلا يُوْدَنَ لَهُمْ فَيَعْتَدْرُونَ
"O (kâfirlerin) konuşamayacağı bir gündür. Onlara izin bile verilmez ki (sözde) mazeretlerini beyan etsinler." (Mürselât 77/35-36)
Kalabalık ve turistik bir şehirde bir avuç cemaatin camilere girip çıkması, Çin açısından sorun değil gibi görünüyordu. Urumçi'de serbest bırakılan namaz.sıra Hoten gibi tarihi, siyasi ve dini derinliği olan bir şehre geldiğindeyse en kaba ve militarist yöntemlerle engelleniyordu. Urumçide kıldığımız namazın kimseye bir zararı yoktu, ama Kaşgar'ın odağını bir caminin teşkil etmesi istenmiyordu. Urumçide camiden camiye koşabilirdik, ama Gulcada tek bir vakit namaz kılacak bir mekân bulunamıyordu. Urumçi'de camilerin fotoğraflarını dilediğimiz gibi çekebilirdik, ama Yarkent'te kapısından içeri bakmamıza bile müsaade yoktu...
Urumçi'yi gördükten sonra, sadece Urumçi'ye bakarak yapılacak Doğu Türkistan yorumlarının ne kadar yanıltıcı olacağını da net bir şekilde fark ettim. Mesela Hoten'de cuma namazı kılamamak yerine, Urumçi'deki bir camide cuma namazı kılabilseydim, tabloyu bambaşka şekilde değerlendirecektim, bazı önemli ayrıntılar gözümden kaçacaktı. Hatta o zaman, Urumçi'deki bazı camilerde asılı gördüğüm Xi Jinping'in Uygurlarla sohbet ederken çekilmiş fotoğraflarına bile farklı bir gözle bakacaktım.
Zaman zaman, Çin devletinin organize ettiği resmi gezilerle Urumçi'ye gelen ve kendilerine sadece belli noktalar gösterilen Türk gazeteci ve yazarların düşürüldüğü tuzak tam olarak burası: Kısa bir cami ziyareti, sokaklarda neşeli bir tur, lezzetli bir kebap sofrası, sonra da gelsin "Urumçi'ye gittim. Batı medyasında anlatıldığı gibi bir baskıya şahit olmadım. Camiler açıktı, sokaklar dopdoluydu, insanlar çok mutluydu" şeklinde sözde analizler, gözlemler, yorumlar...
