“bu adamı, bir anneyi, bir cani kalbiyle gömmüş olduğu için suçluyorum.”
Ama ben, Seni suçlamıyorum; sadece Tanrıyı, çektiğim bu acıyı bu kadar anlamsız hâle getiren Tanrıyı suçluyorum. Sana yemin ederim ki Seni suçlamıyorum; kızgınlıktan dolayı asla Sana isyan etmemiştim ben. Karnımın sancıdan kıvrandığı, bedenimin tıp öğrencilerinin delici bakışları altında utançtan yandığı saatlerde bile Tanrının önünde suçlamamıştım Seni; yaşadığımız o gecelerden dolayı hiç pişmanlık duymamış, Sana olan aşkımı hiç azarlamamıştım; ben, Seni hep sevmiş ve benimle karşılaştığın anı hep kutsamıştım. Bir kez daha cehennemden farksız bu saatleri yaşamak zorunda kalsaydım ve beni neyin beklediğini önceden bilseydin de yapmış olduğum her şeyi tekrar yapardım Sevgilim, bir kez daha ve binlerce kez daha!
Eğer yeniden yaşarsam, yaşamış olduğum gibi yaşamak isterdim yine; ne geçmişi suçluyorum, ne de gelecekten korkuyorum.
Din adamlarını suçlayan fazlasıyla insan var. Ben rahipleri değil, kendimi, toplumu, bütün ulusu suçluyorum.
