nehir
@summerchild
Kendimi bir zavallı gibi görürdüm; üstelik, yalnızca senin gözünde değil, tüm dünyanın gözünde çünkü benim için her şeyin ölçütü sendin.
Senin o katıksız fiziksel varlığın eziyordu beni.
Bugün bile, herhangi bir konuda beni desteklemen için senin de bu konuyla bir yerden bağlantılı olman, konunun muhakkak senin onurunu da etkilemesi ya da benim onuruma dokunması gerekiyor. Ancak o zaman desteklendiğimi ve değerli olduğumu hatırlıyorum. Ancak o zaman neleri yapmaya hakkım olduğunu anlıyorum.
Yıllar sonra bile, o kocaman adamın, babamın, hayatımın en büyük otoritesinin, hiçbir neden olmaksızın birden geleceğini ve gece yarısı beni yatağımdan çıkarıp pavlatche'ye taşıyacağını düşünürüm ve sonuç olarak da, o adamın gözünde her şeyimle bir hiç olduğumu düşünerek hep azap çekmişimdir. Bu yalnızca küçük bir başlangıçtı o zaman ama beni sıklıkla etkisi altına alan bu "bir hiç olma" duygusunun sebebi sensin. Asıl ihtiyacım olan biraz teşvik, biraz samimiyet ve biraz da önümün açılmasıydı ama sen bunun yerine başka bir yol seçmem için beni durdurmayı tercih ettin. Ama ben bunun için uygun değildim
Ben çok küçükken kullandığın eğitim yöntemlerini, bugün doğrudan tarif edebilmem elbette mümkün değil ama hatırladığım zamanlara ve Felix'e olan davranışlarına baktığımda, bana nasıl davrandığını da aşağı yukarı kestirebiliyorum. Ve şunu da unutmamalı ki, benim küçüklüğümde çok daha gençtin ve bu yüzden de bugünkünden daha enerjik, daha ilkel ve daha pervasızdın. İş senin için çok önemliydi ve benimle günde bir kere vakit geçirmek bile güçlükle yapabildiğin bir şeydi. Bu yüzden de benim gözümde gittikçe artan derin bir güce sahip oluyordun ve bu güç asla azalıp benim için normal bir hale gelmedi.