Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Allah'a sığın şahs-ı halimin gazabından
Zirâ yumuşak huylu atın çiftesi pekdir
Yakdı nice cânlar o nezâkette tebessüm
Şîrin dahi kasd etmesi câna gûlerekdir
Bed-asla necâbet mi verir hiç üniforma
Zer-dûz pâlân ursan eşek yine eşekdir
Rolüm icabı
Bakma böyle mutlu göründüğüme
Yaşıyorum işte rolüm icabı
Bir mutlu tebessüm koyup yüzüme
Taşıyorum işte rolüm icabı
Attığım kahkaha gözyaşı dolu
boynuma takılı kaderin kolu 
Ben de bilmiyorum gittiğim yolu
Yürüyorum işte rolüm icabı
İçimde ne varsa aşkla bölüştüm
Umut sırt çevirdi dertle öpüştüm
Yağmurdan kaçarken karlara düştüm
Yaşıyorum işte rolüm icabı
Kendi kalbinin odalarında kaybolmuştu, kendi kalbinin odaları arasında kaybolmuş kaybolmuş dolaşırken kendi kalbinin duvarlarına çarpıyordu sürekli, yüzü gözü kandı.
Kan yüzünün gözünün kanı değildi.
Kalbinin kanıydı.
Bazı insanların yanından ayrıldığında içinde bir hafiflik olur. Sanki bir şey çözülmüş, üzerinden bir yük kalkmış gibi hissedersin. O kişiyle geçirdiğin saatler sana iyi gelmiştir. İçinde sebepsiz bir iyilik hali vardır. Elbette her zaman böyle hissetmesen bile o insanın yanından ayrıldığında yüzünde bir tebessüm oluşur. Bu hisler bir tesadüf değildir. O kişinin sana iyi gelmesinin somut bir göstergesidir.
