Pusula
@theoverthinker
İflah Olmaz Bir ASOSYALİM : Yaşamak zorunda bırakıldığım bu son derce garip gerçek dışı dünya sanki hasta bir beynin ürünü kötü bir fantezi.
Ölüm üzerine düşünmek zordur. Çünkü bizim için ölüm, hep başkalarının ölümüdür.
Hayatta hep başkaları ölür. Her zaman başkalarının ölümünü duyar, ona üzülür, onlar için taziye dileriz. Kendi ölümümüz uzak bir ihtimaldir. ''Bir günde ben de öleceğim. sonsuza kadar yaşayacak değilim'' deriz ama bunu varoluşsal olarak hissetmek başka bir şeydir.
İnsan Yayınları
10/10
Beğendi
·2026 1. kitabı
Babam öldü; Ne yapacağımı bilmiyorum.
Günlerle ve gecelerle ne yapacağımı bilmiyorum, özellikle öğle sonralarıyla ne yapacağımı bilmiyorum, üzüntü oralara saklanır, kımıldamayan bir kedi gibi, öylece durur ve sana bakar, odanın ortasında çökmüş bir manda gibi, etrafından dolaşmanın hiç bir yolu yok.
Yazlarla ne yapacağımı bilmiyorum, onlar babamla, annemle, evle ve bahçeyle ilintiliydi, durmadan ortaya çıkan tüm anılarla ne yapacağımı bilmiyorum, geçmişle ne yapacağımı bilmiyorum, gelecekteki günlerle yapacağımı bilmiyorum.
Babamın kıyafetleriyle ne yapacağını bilmeyen ve onları hala her hafta yıkayan annemle ne yapacağımı bilmiyorum. onu hala bekleyen ve sonuna dek bekleyecek olan köpeği Cako ile ne yapacağımı bilmiyorum.
Ona sormadığım ve içinde kalan anlatılmamış hikayelerle ne yapacağımı bilmiyorum.
Doğum gününde ne yapacağımı bilmiyorum, böyle günler ölümden sonra kutlanır mı, yoksa doğum gününü artık geçersiz kılan başka bir tarih mi olur; ölüm tarihi.
Ölürken ellerini tutmak önemli diyorum kendisi de babasına kaybeden bir arkadaşıma.
Daha sonra bırakmak da önemli cevabını veriyor kısa bir sessizlikten sonra
Babamın bu kadar varlıksız olmasında münzevice ve güzel bir şey var.
Onun tüm serveti ve mirası bahçede büyüyordu. Başka bir şeye ihtiyacı yoktu.
Bizim eski kıyafetlerimizi giyip eskitmek ona yetiyordu.
Bayramlarda ona yeni bir şey almak için para harcamamıza kızardı.
Ne zaman giyeceğim onları, derdi hep, kartallarla sonsuza dek yaşayacak değilim.