Yoktan var oluyordunuz birden bire ancak bir kere var olduktan sonra yokluğu yaşayamadığınız için var olmanın değerini kavramak güç olabiliyor. Kimi zaman belki de en iyi kavrayışa yokla yeniden yaklaşırken alışıyorsunuz. İki yokluk arasındaki bir çizgiydi yaşam ve en temel mutluluk bu çizginin üzerinde olabilmekti galiba.
Müşterilerimden biri mutluluğu bir kibritin alevine benzetmişti. “Ya esen bir rüzgâr söndürür, ya siz üflersiniz, ya da sonuna kadar yanıp kendiliğinden söner.” dediğini hatırlıyorum. Kibritin alevi önünde sonunda söner ama başka bir kibrit yakma şansınız daima vardır.
Afedersiniz! Sizi daha iyi anlamak için sözünüzü kesmek zorundayım. Eğer yanlış duymadıysam bana bir aşk istediğinizi söylemiştiniz fakat konuşmamızın devamından öyle anlıyorum ki siz aşktan çok iyi bir aşık arıyorsunuz.