Çağımızın acıya duyduğu sempatide hastalıklı bir şey var. İnsan yaşamın renklerine, güzelliğine, coşkusuna sempati duymalı. Hayata dair yaralardan ne kadar az bahsedersek, o kadar iyi.
Düşüncelerimi unutmaya, varlıklara yanlızca bize göründükleri gibi bakmaya ve onların görünüşlerinde neşe içinde kendimi unutmaya çalışarak doğayı incelemeye verdim kendimi.
İnsanoğlunun çoğu kez çarpık olan usunun henüz dokunmadığı doğanın görünümü ne güzeldi!