Lüksün esası sadeliktir. Ve bittabi 'unique' eşya.
Eğer onun "Der Einzige" mefhumunu, kavramın yüklendiği asli içeriğinden koparıp, bu sözcüğü “Ego” olarak çevirirsek, evet; Stirnerciliği bir tür "anarşist egoizm güzellemesi" olarak rahatlıkla okuyabiliriz. Peki ya gerçekten Stirner, Einzige sözcüğünü kullanırken, bize bir "psikolojik egoizm" biçiminden mi bahsediyordur yoksa burada söz konusu olan şey, kapitalist rasyonalitenin hepimize şırıngaladığı sahiplenici bir bireyciliğin kutsanması mıdır?
Bu noktada, Genç Hegelcilerin, eserin yayımlanmasından sonra dile getirdikleri kritiklerden çok belki de Stirner'e isnat edilen egoist etiketinin en büyük müsebbibinin, eserin ilk İngilizce versiyonunun yayıncısı olan Benjamin Tucker olduğunu söyleyerek soruşturmamızı sürdürelim. Tucker, Einzige sözcüğünü “Ego” olarak tercüme eder. Kitap The Ego and His Own adıyla başlığıyla İngilizce konuşulan dünyaya taşınmış olur. Böylelikle Stirner'in okumasına dönük yaygın yanılgıya da yol vermiş olur Tucker, muhtemelen istemeden. Ne var ki kitabın ismi sonradan daha anlamlı bir biçimde çevrilecektir: The Unique Individual and His Property.
Bunun yanı sıra Mackay'ın girişimiyle anarşist çevrelerde Stirner vakası patlayınca bizzat önemli anarşist figürler de Stirner'in varlığından huzursuz olacak ve onu kanondan dışlayacaklardır. Kropotkin'den Malatesta'ya kadar pek çok kişi için Stirner tehlikelidir, dolayısıyla onun egoistik anarşizminin zehrinin saçılmasına mâni olunmalıdır. Tabii ki Engels'in 1886'da Stirner'e küfretmek için anarşist terimini kullanıma sokması karşısında, anarşistlerin, Stirner'le herhangi bir ilgilerinin olmadığına dair tuhaf bir savunma içine alttan alta giriştiğini eklememiz gerekir.
When a man finds that it is his destiny to suffer, he will have to accept his suffering as his task; his single and unique task. He will have to acknowledge the fact that even in suffering he is unique and alone in the universe. No one can relieve him of his suffering or suffer in his place. His unique opportunity lies in the way in which he bears his burden.
“What makes me unique?”
That was the question I felt compelled to address. Maybe answering that would help me figure out what to say. I was sitting with Jai in a doctor’s waiting room at Johns Hopkins, awaiting yet another pathology report, and I was bouncing my thoughts off her.
“Cancer doesn’t make me unique,” I said. There was no arguing that. More than 37,000 Americans a year are diagnosed with pancreatic cancer alone.
I thought hard about how I defined myself: as a teacher, a computer scientist, a husband, a father, a son, a friend, a brother, a mentor to my students. Those were all roles I valued. But did any of those roles really set me apart?
Though I’ve always had a healthy sense of self, I knew this
lecture needed more than just bravado. I asked myself: “What do I, alone, truly have to offer?”
In Switzerland during the First World War a group of artists, pacifists and radicals, including Hugo Ball and Richard Huelsenbeck, met in Zürich and launched the Dada movement, a unique blend of art and anarchy.
Dada aimed at destroying through art the entire social order and to achieve through art total freedom. Marcel Duchamp was among the leading exponents of Dada in France before leaving for the United States. Many Dadaists became involved in the Berlin rising of 1918, calling for a Dadaist Revolutionary Central Council on the basis of radical communism and progressive unemployment.
