"Çocuktan Al Haberi"
Aziz Nesin'in okuduğum ilk kitabı. Gülmece edebiyatının piri desek yerini bulur. Her yazarın harcı değildir bir büyük olarak çocukların gözünden dünyaya bakmak... Yazar bunu çok usta bir şekilde başarmış. Kitapta Ahmet ve Zeynep adında iki arkadaşın mektuplasmalarina yer veriyor. Gülmece edebiyatı dedim ama ben okurken daha çok hüzünlendim, iyi bireyler yetiştirelim derken kendimizi yetiştirme konusunda ne kadar eksiğiz tokat gibi çarptı yüzüme. Bir çocuk yetiştirmekten önce kendimizi yetiştirmeliyiz çünkü çocuklar gördüklerini uyguluyor. Bunu da kitapta çok güzel bir şekilde yansıtmış yazar. Her öğretmenin , her ebeveynin mutlaka okuması gereken bir kitap olduğunu düşünüyorum. Toplumun ve eğitimin aksakliklarini , eksiklerini öyle güzel bir şekilde ifade etmiş ki ne diyebilirim harikaydı
“Cun, eğer söylediklerin sessizlikten daha güzel değilse sus.”
“Bulutların arkasında her zaman birngökyüzü vardır.”
Ben de kendimde bir şişman görüyorum Şomintsu Usta ne yapacağız şimdi :))
Reklam
Yaşar Kemal’in bu eserinde gerçekten beklentilerimin karşılanmadığını hissettim, böyle hissettiğim için de okurken de hep üzüldüm.
Değişik bir şekilde başladı roman ve ilgimi çekti aslında. Mübadele döneminden bahsedilmesi ve duyguların gerçekçiliği beni etkiledi. Fakat Vasili’nin adadaki günleri, kediyle olan olay örgüleri, Poyraz Musa hakkındaki düşüncelerinin tekrara çok sık düşmesi eserin elimde sürüklenmesine sebep oldu.
Çevre tasvirlerinin sayfalarca detaylı verilmesi usta bir yazar tarafından yapılsa dahi okuyucu olarak beni zorladı. Uzun, sonu gelmeyen sayfalar boyunca düz yazı şeklinde betimleme okumak hiçbir şekilde bana hitap eden bir durum olmadı, ama bu durum bazı okurlar için zenginlik sayılabilir. Saygı duyarım.
Eserin tarihî ve toplumsal arka planı güçlü olsa da anlatım biçimi nedeniyle kitaba bağlanamadım. Bu nedenle herkese hitap eden bir roman olduğunu düşünmüyorum. Musa Poyraz’ın hayat hikayesinin de çok geç verildiğini düşünüyorum.
Türk Edebiyat tarihinde önemli bir yere sahip olsa da kişisel olarak okumaktan keyif alamadığım bir eser oldu ve serinin diğer kitaplarını okusam mı ikilemini yaşattığını söyleyebilirim. İlgili herkese iyi okumalar dilerim.
Puan vermedi
GÜLHİSARLI TERZİLER / HÜSNÜ ARKAN
Yazarın okuduğum ilk romanıydı ve çok beğendiğimi söylemeliyim.
Konu Ege'nin küçük bir kasabasında geçmekte. Ilıca Oteli'nin sahibi konumundaki suskun Ayhan, teyzesi, annesi, dede ve babaannesi ile sakin, sessiz bir hayat sürerken bir anda herşey altüst olur.
Kitap, küçük dünyalarında yaşayan insanlarla, mutlu-mutsuz kasabalılarla, 20. yüzyılın başlarından sonlarına uzanan zaman diliminde Gülhisar üzerinden bir dönemin Türkiye'sini anlatmakta.
Müşteri uğramayan Ilıca Oteli,üç kuşak terzileriyle Doğu'da sakatlanıp tekerlekli sandalyeye mahkum Ayhan'la, karanlık işlere karışan Celal'le, aşkını itiraf edemeyen Nedim Usta'yla; Gülhisar âdeta okuyucunun gözünde ete kemiğe bürünmekte.
Kitap oldukça akıcı ve harika betimlemelerle bezenmiş. Zevkle okudum.
Hazırlayan: Gülten Türkel
Editör: Seher Uslu
Puan vermedi·168 syf.·
2026 33. kitabı
“Sabahattin Ali yine yanıltmadı. Her kitabında olduğu gibi bu eserinde de insan ruhunun en derin köşelerine dokunmayı başarmış. Kürk Mantolu Madonna sadece bir aşk hikâyesi değil; yalnızlığın, anlaşılmamanın, içe atılan duyguların ve insanın kalbinde taşıdığı görünmez yaraların hikâyesi. Raif Efendi’nin sessizliği satır satır içime işlerken, Maria Puder’in güçlü ve özgün karakteri uzun süre zihnimden çıkmayacak bir iz bıraktı. Kitabı kapattığımda sanki gerçek bir insanın hatıralarına veda etmiş gibi bir hüzün hissettim. Sabahattin Ali, benim için okuduğum en usta yazarlardan biri olduğunu bir kez daha kanıtladı. Bazı kitaplar biter, bazıları ise insanın içinde yaşamaya devam eder; Kürk Mantolu Madonna benim için tam da böyle bir eser oldu.”
Yer değiştiren taşlar mıydı, yoksa bir toplumun kendisi miydi?1000Kitap
Başta sadece bir japon oyunu çekişmesini okuduğumu sanıp "Sıkılacağım galiba" demiştim.
Sonuç olarak gerçek bile olsa sadece bir go oyunu maçını anlatıyordu. Ancak okudukça anladım ki aslında yazar bu satırların arasına çok daha başka bir şey saklamıştı. Maçtaki hamleler ve yaşananlar arasında kaybedilen şeyin yalnızca bir maç değil; bir yaşam biçimi, bir estetik anlayışı ve bir çağ olduğunu go oyunu üzerinden ince ince işlemişti.
1938 yılında oynanan gerçek bir go oyunu müsabakasını anlatıyor yazar kitapta. Yaşlı ve şampiyon bir go ustasının genç ve yetenkli rakibine karşı uzun yıllar süren maçını anlatıyor kitap. Başlarda "Kim kazanacak acaba?" diye okuduğum kitapta fark ettim ki yaşlı usta, yalnızca bir insan değil, aynı zamanda eski Japonya'nın sembolü olarak anlatılıyordu. Gelenek, zarafet,ritüeller, ustaların sahip olduğu kişisel otorite ve saygınlık. Genç rakip ise modern dünyanın temsilcisiydi. Nesnel kurallar, bilimsel analiz, rekabetçilik, eşit şartlar altında mücadelede her şeyin mübah olduğu düşüncesi. Bu sebeple sanırım sonlara doğru kitabın bende uyandırdığı merak "Acaba hangi dünya ayakta kalacak?" sorusuna dönüşmüştü. Yani sadece bir maç değildi anlatılmak istenen. Büyük tarihsel ve kültürel dönüşümleri çok küçük, sessiz ve insani olaylar üzerinden anlatıyordu yazar. Go tahtasındaki taşlar yer değiştirirken, arka planda bütün bir toplum değişmekteydi.
Yaşlı usta aslında sadece rakibiyle değil, zamanın kendisiyle mücadele etmekteydi. Kaybetti...
Biterken hissettiğim hüzünlü bir saygıydı. Sanki bir ustanın değil de bir dönemin cenazesine tanıklık ediyormuşum gibiydi...
Keyifle okundu...
Reklam
Reklam