Kimdi Birhan Kim?Alıntı
Kadınların kaburgadan yapıldığına
kadınları bile inandıran neydi Birhan? Asıl mesele diyorsan buraya dönelim, şimdiye
Söyle artık başımıza bu isleri açan yine erkekler değil miydi?
Dönelim Van`da bir kadına, dönelim Mardin'de. dönelim İzmir'de
Dönelim Birhan bak geç oluyor hava kararıyor evimize dönelim
Bize bunları söyleten neydi, gülerken ağız kapatmayı, ağlarken
saklanmayı
Her lafa karışmamayı, yazmamayı Birhan, çizmemeyi bize
dayatan kimlerdi
Giydiğimiz etek boyuna, doğuracağımız çocuğa karar verenler kim
Kadınlar ilk sevişmesinde neden babasının yüzünü gördü
Küçücük kızlar dedesi yaşındaki adamlarla neden
Neden genelevler var neden hep bir kadın otobanda
Ütü reklamında bir kadın çıplak
Otomobil fuarında bir kadın öyle arabalar üstünde, neden
Doğum günlerimizde bize mutfak robotu hediye edenler kimlerdi
Şakağımıza silahu dayayanlar kimler, kimlerdi Birhan?
Sayfa 36 - Métis Yayınları
Canım kadınlar
Tabii, kadınlar da birbirlerine benzerler, hem de nasıl! Ama iste her zaman değil, bir an. Tüm kadınların aynı olduğu ortak bir an: Belki uyurken, belki göz süzerken, belki sevişirken, belki bebek emzirirken, belki ayakkabı giyerken, belki sütyeninin kopçasını açarken, belki gözleri dolmuşken, belki aynaya bakmadan küpe takarken, belki gözü vitrine takılırken, belki çığlık atarken, belki ütü yaparken, ,belki boyun bükerken, belki ekmek dilimlerken, belki uzaklara dalarken, belki bakkala yürürken, , belki bir aşk filmi izlerken, belki saçını şöyle bir düzeltirken, belki adet sancısı çekerken, belki kurbağalama yüzerken, belki çicek sularken, belki Marilyn Monroenun fotoğrafina bakarken, belki kuyumcudan geçerken, belki trnaklarını boyarken...
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Yeniden başlamak mümkün... Kim engel olabilir? Sevim mi? O ütü yapıyor. Bir de türkü tutturmuştur. Ben de doğru ya da yanlış aklıma eseni yapıyorum… Kimse kınayamaz beni. Kınasalar da haberim olmaz. Öldüm çünkü. Evet,
böyle de ölünebilir. Kayıtsızlık içinde...
Sabah nispeten kolaydı, sabah gelince ağrı azalıyordu, taşıması zor şeylerin taşıması kolaylaşıyordu. Düşünceler içlerinden gün ışığı geçince saydamlaşıyor, hayaletler deliklerine kaçışıyor, karanlıkta türlü türlü şeye benzettiğim eşyanın odanın içine dağılan aydınlıkla bir sandalye, bir ütü masası, dolabın kapağına asılmış bir hırka olduğunu idrak ediyordum.
Ne yaparsam yapayım olmuyooooor!.. Sonu hep soru işaretiyle bitiyor... Son...
Harflere...
Kaldım...
Dilimin jeneratörü de yok ki!..
Ey..vah..
Bit..ti..Bi..ti..yor..
Ben..ar..tık..su..su..yo..rum..
Bun..dan..son..ra..söz..ka..le..min..
.................................
Atalarımız,
At... Avrat ... Silah...
Demişti ...
At'tan sucuk yaptık!..
Avrat'a hep dayak attık!..
Silah'a gelince ...
Silah da elimizde patladı !..
Atalarımızın sırtı hep terliydi...
Biz hep kuru-sıkı yaşadık!..
Atalarımız attığını vururdu ...
Biz hep arkadan vurmayı tercih ettik!..
Onlar da çadırda yaşadılar ama
Kızılay'a hiç muhtaç olmadılar!.."