Efe
@uzng
Şu anda okuduğu kitap
Tolstoy'un daha önce kitabın adına layık görülen hikayesini başka bir yayınevinden okumuştum ve o zaman da çok beğenmiştim. Yıllar sonra da aynı hissiyatı üzerimde bırakmasına karşılık kitabın genelinin-6 hikayenin toplamının- büyük bir kağıt israfı olduğunu söylemekten kendimi alamayacağımı da belirtmek isterim.
Kitaptaki hikayelerin ortak paydası ve dönüp dolaşıp gelinen kürkçü dükkanı diye tabir edebileceğimiz üç kavram: insan, toprak ve tanrı.
İlk hikaye olan ''İnsan Neyle Yaşar''da sevgi ve insan arasındaki bağıntıyı ele alan yazar; ''İnsana Çok Toprak Gerekir mi'' adlı beşinci hikayesinde ölüm hakikati üzerinden servet-toprak- gerekliliğinin ne ölçüde, hangi amaç ile olması gerektiğinin yanıtını şahane bir sadelikte sunuyor. Bu iki hikaye beni edebi ve felsefi olarak doyurmuşken diğer dördünün gereksizliği ve değersizliği maalesef belli bir düş kırıklığı yarattı. Geriye kalan bu dört hikaye; sanki can sıkıntısından yazılmış ve birkaç değer taşımayan mesajı tekrara düşen gereksiz ayrıntılarla dolu edebi bir bulamaçtan başka bir şey değil zannımca. Anlamış değilim; anlatılmak istenen incelik iletildikten sonra neden bu zaman kaybına gerek duyar bir yazar?
Toparlayacak olursam sadece bahsettiğim iki hikaye için alınıp okunması okutulması gereken bir eser olduğunu düşünüyorum.
Reklam
Puan vermedi·474 syf.·
67 günde okudu
·2020 61. kitabı
Binlerce arşınlık toprak doyurmaz sanarsın, üç arşın yeterlidir.Edebiyat
- Aferin! diye bağırdı reis. Bir sürü toprağın oldu!
Pahom'un uşağı hemen yanına koştu, onu tutup kaldırmak istedi. Fakat Pahom'un ağzından kan sızıyordu, ölmüştü.
Uşak küreği aldı, tam Pahom'a göre bir mezar kazdı:
Üç arşınlık toprak parçası yetti Pahom'a.
Bilgelik sevdasıFelsefe
Her uygarlığın yüksek aşamalarını dinle toplum arasındaki belli bir gerilim belirler. Din, yorgun düşmüş ve ne yapacağını bilemeyen insana büyülü bir yardımda bulunmakla işe başlar; halka, devlet adamlığına ve sanata da o kadar yardımcı olmuş görünen ahlak ve inanç birliğini vererek en yüksek noktasına erişir ve geçmişin, artık kaybedilmiş olan bir davasını savunmak üzere savaşarak intihar eder. Çünkü bilgi, sürekli olarak artıp geliştikçe, mitoloji ve ilahiyatla çatışır; sanat ve edebiyatın, din adamları tarafından kontrolü, insanlar için rahatsız edici bir ayak bağı ve nefretle karşılanan bir engel olur ve bunun sonucunda düşünce tarihi, bilimle din arasında bir çatışma özelliği kazanır. Başlangıçta din adamları sınıfının elinde olan hukuk ve cezalandırma, eğitim ve ahlak, evlilik ve boşanma gibi kurumlar din adamları sınıfının kontrolünden çıkmaya ve dünyevi olmaya, hatta dine düşman bir nitelik kazanmaya yönelirler. Entelektüel sınıflar eski ilahiyatı terk ederler, biraz tereddütten sonra onun müttefiki olan ahlakı da terk ederler. Felsefe, dine karşı bir tutumu benimser. Bu özgürleşme hareketi insanları akla karşı coşkulu bir tapmaya yöneltir...
Bir bakarsın, esas madde uçmuş, suçluyu bulmak imkansızlaşmıştır.-FMDEdebiyat
Bir mesele çok uzun süre tartılıp biçilmişse, değerlendirmeler henüz sonuçlandırılmadan bir bakmışsınız ansızın ve hiç beklenmeyen ve daha sonra da ortaya çıkarılamayan bir noktadan bir çözüm bulunmuştur; bu çözümle konu çoğunlukla çok doğru, ama yine de keyfi bir şekilde kapanıp gider. Sanki bürokratik işleyiş yıllardır süregelen, hiç değişmeyen, belki de anlamsız olan bir konu yüzünden gerilmeye artık dayanamamış ve memurlardan destek almadan kendi başına karar vermiş gibidir. Elbette bir mucize olmamıştır ve memurlardan biri işlemi sonlandırmıştır; ancak böyle bir vakada kararı hangi memurun, hangi nedenle verdiğinin en azından bizim tarafımızdan, bizim buradan, hatta makamlarca bile saptanabilmesi olanaksızdır. Bunu ancak denetim daireleri çok sonra belirleyebilirler, ama biz öğrenemeyiz, zaten onca zaman sonra kimsenin de ilgisini çekmez.
