Sinsice Değil, Kapıyı Çarparak Gidenlerin Şerefine!..Edebiyat
Selammm arkadaşlar!..
Günün bütün o kafa şişiren yorgunluğunu şu satırları yazarak dağıtayım diyorum. (; Buraya kadar gelip sıkılmadan okuyan gerçek okur dostlara selam olsunn diğerleri zaten çoktannn kaydır geç yapmıştırr, canları sağ olsun ne diyelim. (;
Yaşar Kemal’in 
Teneke’sini baş ucuna bıraktım ama dertleşecek birilerini ararken kendimi burada buldum. İncecik bir şey aslında şöyle bir bakıp çıkarım diyorsun ama usta bırakmıyor yakandan tuttuğu gibi seni o Çukurova’nın tozuna toprağına fırlatıyor resmen.. :) Okudukça Vaay bee diyorsun, yıllar geçmiş ama şu kasaba kurnazlıkları, şu bitmek bilmeyen koltuk sevdaları zerre değişmemişş. Usta bugünleri o günden görmüş, her şeyi nakış gibi birer birer işlemiş.
"Düşenin dostu olmaz.."
(s.56)
Sadece bir kitap cümlesi değil bu haysiyetin, o bir başına kalışın, dik durmaya çalışan adamın sırtındaki o yalnızlığın özeti.. Tıpkı 
Sabahattin Ali’nin o mağrur karakterleri ya da 
Orhan Kemal'in ekmek peşinde yorulan insanları gibi. Hepsi aynı yerden yaralı aslında, hepsi aynı yerden sessiz..
Hikayenin içinde gezinirken fonda istemsizce Ahmet Kaya’nın o sesi yankılanıyor zihnimde Giderim.. Hani diyor ya üstad; "Sinsice olmaz gidişim, kapıyı çarpar giderim.!" İşte o gencecik idealist kaymakamın Çukurova’nın bataklık ağalarına karşı verdiği mücadelenin özeti tam olarak bu. Bir yanda (koltuğuna parasına) tapanlar, diğer yanda tek başına koca bir sisteme kafa tutan o saf çocuk. Ve sonunda o kulak tırmalayan teneke sesleri!..
Aslında o sesler sadece bir adamın gidişine yükselmiyor. Kemal Sunal’ın o efsane Deli Deli Küpeli filmindeki isyanını getirin gözünüzün önüne; **Halkı kazıklamak diye özgürlük hangi kitapta var? Bu ülkede kanun var namuslu adamlar korunsun diye kanun var! Kanun namussuzu koruyacaksa o kanunu
Yaşar Kemal’in Teneke’sini baş ucuna bıraktım ama dertleşecek birilerini ararken kendimi burada buldum. İncecik bir şey aslında şöyle bir bakıp çıkarım diyorsun ama usta bırakmıyor yakandan tuttuğu gibi seni o Çukurova’nın tozuna toprağına fırlatıyor resmen.. :) Okudukça Vaay bee diyorsun, yıllar geçmiş ama şu kasaba kurnazlıkları, şu bitmek bilmeyen koltuk sevdaları zerre değişmemişş. Usta bugünleri o günden görmüş, her şeyi nakış gibi birer birer işlemiş.
"Düşenin dostu olmaz.."
(s.56)
Sadece bir kitap cümlesi değil bu haysiyetin, o bir başına kalışın, dik durmaya çalışan adamın sırtındaki o yalnızlığın özeti.. Tıpkı Sabahattin Ali’nin o mağrur karakterleri ya da Orhan Kemal'in ekmek peşinde yorulan insanları gibi. Hepsi aynı yerden yaralı aslında, hepsi aynı yerden sessiz..
Hikayenin içinde gezinirken fonda istemsizce Ahmet Kaya’nın o sesi yankılanıyor zihnimde Giderim.. Hani diyor ya üstad; "Sinsice olmaz gidişim, kapıyı çarpar giderim.!" İşte o gencecik idealist kaymakamın Çukurova’nın bataklık ağalarına karşı verdiği mücadelenin özeti tam olarak bu. Bir yanda (koltuğuna parasına) tapanlar, diğer yanda tek başına koca bir sisteme kafa tutan o saf çocuk. Ve sonunda o kulak tırmalayan teneke sesleri!..
Aslında o sesler sadece bir adamın gidişine yükselmiyor. Kemal Sunal’ın o efsane Deli Deli Küpeli filmindeki isyanını getirin gözünüzün önüne; **Halkı kazıklamak diye özgürlük hangi kitapta var? Bu ülkede kanun var namuslu adamlar korunsun diye kanun var! Kanun namussuzu koruyacaksa o kanunuNEDEN DEVAMI YOKBİ BİLEN VARMI? :(
Ben bu kadar yarım kalmışlık hissi veren bir kitap daha okumadım? Devamı yok.. Çıkar mı bilinmez.. buradan bir zodyak geldi geçti..vay vaay..
Kitaba sadece bakakaldım. Yani herşey oldu bitti. O sonunda ki sayfayla bakıştık sadece . :(
Reklam
Helloo
Yeni bir seriye daha merhaba Yazarın Chestnut Springs serisi en favori serim, yeni seri gelince acaba tahtı sallanacak mı diye meraklardaydım, lâkin içiniz rahat olsun Gold Rush Çiftliği canım serinin yanından bile geçemez.
Kurgu kötü değil ama vaay aşka olaylara bak falan da demedim. Hatta kitap bittiğinde ohh iyi ki bitti falan diye düşündüm.
Çok fazla iç ses annem çok fazla, oku oku içim şişti. Sen romantik kitapsın nedir bu kadar iç ses! Diyaloglar ise eh işte. Sayfalarca iç sesten sonra üç beş diyalogla teselli ediyoruz kendimizi.
Kadın karakter Billie'yi ayrı sevmedim. Hepimiz birçok iş görüşmesi yapmışızdır ve o görüşmeler de bu kitaptaki gibi bir yaklaşım olsa neler olurdu düşünmek dahi istemem. Yani o tavırlara eğlenceli, dobra ya da cesurca mı demeliyiz? Emin miyiz?
Billie, Vaughn'ın (off bu ismi çok seviyorum Alias izleyenler beni anladı) çiftliğinde at eğitmenliği için iş başvurusu yapıyor. İlk tanışma Vaughn için yanlış anlaşılmayla başlasada sonrasında yanlışlar düzeltiliyor ve Billie işe başlıyor.
İşye çiftlikte değeri epey kıymetli ama insan olan kimseyi kendisine yaklaştırmayan atımız DD'yi eğitmeye başlıyor. DD'yi Billie'den daha çok sevdim ve Allah sizi inandırsın abartmıyorum kitabın %45'lik bölümünde DD okuyoruz. Zorla sevdik gibi bişey de olabilir.
Off resmen kitabı gömdüm ama kitap tam olarak tam da bu! Ne diyebilirim.
Yazarı sevdiğimden önceki seriden mütevellit aramızda sağlam bir bönül bağı var o sebeple iyi kötü çıkan tüm kitaplarını okuyacağım okutacağım.
Tam bunları bilerek alın istiyorum.
Serinin ikinci kitabında görüşmek üzere
O vakte kadar tüm bunlara rağmen alın OKUYUN ve OKUTUN
KitapRüyasından Sevgilerle
Spoilerdan Geçilmiyor
Filtresiz bir inceleme dahaaa. Bugün size büyük ihtimalle yüzlerce inceleme yazılmış olan Kuyucaklı Yusuf kitabı hakkında içimi dökmeye geldim. Kitabın konusunu vesaire anlatmayacağım, sadece duygularımı yazacağım.
Bu kitabı yirmi gün gibi bir sürede elime almaya almaya okudum, kişisel bir işkenceye dönüştü bir süre sonra. Pek yıldızımız barışmadığı için inceleme yazmaktan da sonuna kadar kaçtım ama kendime bir hedef koyduğum için en azından bir iki satır yazayım dedim (kaç satır olur bilmem de).
Sadece olaylar ve kişiler üzerinde yorum yapacağım.
Öncelikle tek tek karakterleri ele alacak olursak resmen yaşanan tüm olayların sorumlusu olan Şahinde’den başlamak istiyorum. Küçücük, altı yaşında yetim ve öksüz kalmış Yusuf’u evde istemeyecek kadar gaddar, 15 yaşındaki kızı para pul için şereften yoksun insanlara gelin vermeye hazır, sosyal statüsünü beğenmediği, damadı olmak üzere olan genç yaştaki bakkal Ali’nin o şereften yoksunlar (Şakir) tarafından sırf Yusuf’a olan kinleri yüzünden öldürülmesine sevinen bir insan Şahinde. Üstelik Ali’nin tek yaptığı sevmekken. Kocası Salâhattin Bey resmen onun dırdırı yüzünden kalp hastası oluyor (kitapta öyle geçiyordu diye hatırlıyorum) ve Şahinde’de ne bir akıl kırıntısı ne de utanma görüyoruz. Sonra bu işleri abartıp sırf geçim sıkıntısı çekiyorlar diye, 15 yaşında ve evli olan (tamam o zamanlar normaldi de iğrenç) kızını rakıya alıştırdı, başka adamların kucaklarına bıraktı, sürekli tacize uğramasına -üstelik sarhoşken, göz yumdu ve karşılığında evine yeni eşyalar, kızının bileğine bilezikler aldı.
Salâhattin Bey bu hikayenin herhalde en acınacak karakteri, adam dünyaya geldi ve geçti, üzgünce.
Muazzez, Ali’nin ölümünden sonra Yusuf’a olan aşkını açığa vurabileceği için sevinen 15 yaşında, daha hayatın ne olduğunu görmeden
Bu kitaba bayıldım. 2 saat içerisinde bitirdim. Haldun Taner'i geç keşfetmiş olmamın üzüntüsü içindeyim. Yazarın samimi dili ve nüktedan üslubu kendini diğer örneklerden farklı kılıyor. Haldun Taner'i Ferhan Şensoy'un örnek aldığı kalemlerden biri olduğunu biliyordum, Ferhan Ustanın tarzını bildiğimden, kitaba başladığımda yine aynı duygu ve beklentiler içindeydim: keyifli vakit geçirmek, kitabın aklımda hoş bir yer edinmesi. Beklentimi fazlası ile karşıladı.
Kitaba ismini veren Şişhane'ye Yağmur Yağıyordu öyküsünü okurken, "vaay be kelebek etkisi daha iyi kaleme alınamazdı" dedim. En sevdiğim öykü ise Fasarya oldu. Birbirine uzak gözüken insanlar benzer duygular ve durumlar yaşadığını, birbirimizden çok uzakken aslında çok yakın olduğumuz mesajını Taner kendine has üslubu ile yüzünüzde bir gülümseme oluşturacak şekilde aktarmış.
Fırsat bulursam yazarın diğer eserlerine de göz atmak istiyorum.
Dan Brown'un son kitabı (şimdilik).
Benim için Dan Brown kitapları okudum bitti şeklinde dümdüz okunup geçilen kitaplar değil. En azından öyle olmaması gerektiğini düşünüyorum.
Okurken durup bahsedilen binalara ve yerlere, tasvir edilen heykellere, eserlere ve çok daha fazlasına en azından Google'dan bakıp, araştırıp, görüp "aaa böyle mi görünüyormuş", "vaay demek böyleymiş" şeklinde bakarak, inceleyerek, görerek, öğrenerek ilerlenen kitaplar. Ki bence böyle de olması gerekiyor çünkü Dan Brown'u diğer yazarlardan ayıran en önemli özelliği bu. Kurguyu gerçekle harmanlayıp gerçekte okuyucuya belkide hiç gitmediği, görmediği, duymadığı yerleri, eserleri ve çok daha fazlasını anlatıp öğretirken, kurgusuyla da sürükleyiciliğini kaybetmeden okunmasını sağlaması.
Umarım bu son olmaz ve yeni kitabı en yakın zamanda çıkar.
Reklam
Reklam