Sinsice Değil, Kapıyı Çarparak Gidenlerin Şerefine!..Edebiyat
Selammm arkadaşlar!..
Günün bütün o kafa şişiren yorgunluğunu şu satırları yazarak dağıtayım diyorum. (; Buraya kadar gelip sıkılmadan okuyan gerçek okur dostlara selam olsunn diğerleri zaten çoktannn kaydır geç yapmıştırr, canları sağ olsun ne diyelim. (;
Yaşar Kemal’in 
Teneke’sini baş ucuna bıraktım ama dertleşecek birilerini ararken kendimi burada buldum. İncecik bir şey aslında şöyle bir bakıp çıkarım diyorsun ama usta bırakmıyor yakandan tuttuğu gibi seni o Çukurova’nın tozuna toprağına fırlatıyor resmen.. :) Okudukça Vaay bee diyorsun, yıllar geçmiş ama şu kasaba kurnazlıkları, şu bitmek bilmeyen koltuk sevdaları zerre değişmemişş. Usta bugünleri o günden görmüş, her şeyi nakış gibi birer birer işlemiş.
"Düşenin dostu olmaz.."
(s.56)
Sadece bir kitap cümlesi değil bu haysiyetin, o bir başına kalışın, dik durmaya çalışan adamın sırtındaki o yalnızlığın özeti.. Tıpkı 
Sabahattin Ali’nin o mağrur karakterleri ya da 
Orhan Kemal'in ekmek peşinde yorulan insanları gibi. Hepsi aynı yerden yaralı aslında, hepsi aynı yerden sessiz..
Hikayenin içinde gezinirken fonda istemsizce Ahmet Kaya’nın o sesi yankılanıyor zihnimde Giderim.. Hani diyor ya üstad; "Sinsice olmaz gidişim, kapıyı çarpar giderim.!" İşte o gencecik idealist kaymakamın Çukurova’nın bataklık ağalarına karşı verdiği mücadelenin özeti tam olarak bu. Bir yanda (koltuğuna parasına) tapanlar, diğer yanda tek başına koca bir sisteme kafa tutan o saf çocuk. Ve sonunda o kulak tırmalayan teneke sesleri!..
Aslında o sesler sadece bir adamın gidişine yükselmiyor. Kemal Sunal’ın o efsane Deli Deli Küpeli filmindeki isyanını getirin gözünüzün önüne; **Halkı kazıklamak diye özgürlük hangi kitapta var? Bu ülkede kanun var namuslu adamlar korunsun diye kanun var! Kanun namussuzu koruyacaksa o kanunu
Yaşar Kemal’in Teneke’sini baş ucuna bıraktım ama dertleşecek birilerini ararken kendimi burada buldum. İncecik bir şey aslında şöyle bir bakıp çıkarım diyorsun ama usta bırakmıyor yakandan tuttuğu gibi seni o Çukurova’nın tozuna toprağına fırlatıyor resmen.. :) Okudukça Vaay bee diyorsun, yıllar geçmiş ama şu kasaba kurnazlıkları, şu bitmek bilmeyen koltuk sevdaları zerre değişmemişş. Usta bugünleri o günden görmüş, her şeyi nakış gibi birer birer işlemiş.
"Düşenin dostu olmaz.."
(s.56)
Sadece bir kitap cümlesi değil bu haysiyetin, o bir başına kalışın, dik durmaya çalışan adamın sırtındaki o yalnızlığın özeti.. Tıpkı Sabahattin Ali’nin o mağrur karakterleri ya da Orhan Kemal'in ekmek peşinde yorulan insanları gibi. Hepsi aynı yerden yaralı aslında, hepsi aynı yerden sessiz..
Hikayenin içinde gezinirken fonda istemsizce Ahmet Kaya’nın o sesi yankılanıyor zihnimde Giderim.. Hani diyor ya üstad; "Sinsice olmaz gidişim, kapıyı çarpar giderim.!" İşte o gencecik idealist kaymakamın Çukurova’nın bataklık ağalarına karşı verdiği mücadelenin özeti tam olarak bu. Bir yanda (koltuğuna parasına) tapanlar, diğer yanda tek başına koca bir sisteme kafa tutan o saf çocuk. Ve sonunda o kulak tırmalayan teneke sesleri!..
Aslında o sesler sadece bir adamın gidişine yükselmiyor. Kemal Sunal’ın o efsane Deli Deli Küpeli filmindeki isyanını getirin gözünüzün önüne; **Halkı kazıklamak diye özgürlük hangi kitapta var? Bu ülkede kanun var namuslu adamlar korunsun diye kanun var! Kanun namussuzu koruyacaksa o kanunuYILDIZ GEZGINI
Okuduktan sonra "vaay bee" dedigim,sürükleyici,mutlaka tekrar okuyacagim roman.
Kitap, ömür boyu hapis cezasına çarptırılmış bir profesörün üstüne atilan bir iftira yüzünden maruz kaldigi çesitli iskencelere dayanmak için astral seyahat yöntemine basvurmasi,hapishanede maruz kaldigi iskenceler ve astral seyahatte yasadiklari hakkinda.
"Zeki insanlar zalimdir.Aptal insanlar ise canavarcasına zalimdir."
Sayfa 9.
Beğendim mi?Evet.
Tekrar okur muyum?Hayır.
Önerir miyim?Evet.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
10 öyküden oluşan, çok severek okuduğum bir öykü kitabı. Son öyküsünde bir cümle var "sadece bir sürü hayat yaşamayı isteyen binlerce insandan bir tanesiyim." yazar her bir öyküsünde bizleri farklı hayatlara çektiği gibi son öyküsünün bitiminde de buna değinmiş. O kadar hoş bir vurgu olmuş ki "son nefesime kadar kendi biricik hayatıma ek başka hayatlar yaşayacağım..." ifadesi. Çünkü her öyküde farklı bir karakter olup o karakterin hayatını yaşıyor, duygularını hissediyorsunuz. Öyle ki, beni derinden sarsan öykülerde gözyaşlarıma engel olamadım. Öyle tadından yenmez yaratıcı kurgular var ki, bazılarını okuduktan sonra" vaay bee" dedim :) Rengin, Berfo, Fırat kaplumbağası, Dehak, Pirebok, Huzur-verse... Okurken kemerleri bağlayın, öykülerin inanılmaz gerçekliğiyle sarsılabilirsiniz. Bir öyküde patili dostumuzun hayatını yaşıyorken, diğer öyküde gecenin karanlığında süzülen bir pirebok'a eşlik ediyor olacaksınız. Bazen geçmişten gelen bir güzelliğin size ait olduğu ile karşılaşırken bazen de geleceğinizi kötü duygularınızın esiri olarak suya gömebilirsiniz. Şehirde yayılan bir salgın ortasında kalıp, kuytu bir mağarada nesli tükenmekte olan bir canlı sürüsü tarafından yok edilebilirsiniz...
Okumamın üzerinden biraz zaman geçince bir daha okuyacağım.
Okurken merak duygunuzu uyandıran bir kitap. Araştırmayı seven bir insan olarak elim çok kez arama butonuna gitti. Kitabı okuyunca ne demek istediğimi anlayacaksınız :)
Kitap gelirinin sokak hayvanlarının yaşamını iyileştirmek için harcanması gönlümü fetheden bir detay oldu. Yazar'a sonsuz teşekkürler
Merhaba sevgili okurlar,
Bitirdiğimde gerçekten "vaay bee!" dedirten, içimde değişik hislerin oluştuğu bir kitapla daha sizlerleyim.
Yaşadığı çarpıcı olaylar sonucunda hayatını huzurlu geçirmek isteyen bir adamın, sakin bir Karadeniz kasabasında hayatını geçirdiği ve kasabada gerçekleşen bir başka cinayet sebebiyle tanıştığı gazeteci kız ile arasında yaşanan olayların anlatıldığı dikkat çekici bir eser.
Okurken zaman zaman şaşırdığınız, zaman zaman sinirlendiğiniz, tepki gösterdiğiniz gerçekten etkileyici bir eser. Okuyan herkesin durup düşüneceğini, sorgulayacağını düşünüyorum. Okumayan herkese ise içtenlikle tavsiye ediyor ve iyi okumalar diliyorum.
Zaten insanın kaderini bilmesinden daha korkunç ne olabilir? Herkes öleceği günü saati bilseydi, geriye sayım ne kadar zor olurdu, düşünsenize.
Hayatın özü, büyük sırrı; olmazsa olmazı: Unutmak.
Ama inan bana, insanların çoğunun ruhu, bedeninden önce çürür.
"Peki, sizin ayrıcalığınız ne?" diye soruyor.
"Çok basit" diyorum. "Okumak, sadece okumak. Okuyan insan, dünyanın aklına yaslar sırtını..."
Fazla bilmek mutsuzluk getiriyor.
Charles Dickens..Edebiyat
İki şehrin hikayesi...
Bu kadar sevilen ve çok okunan bir kitap olmasına şaşmamak gerek. Az önce bitirdim kitabı. Her karakter ayrı ayrı kendine has özellikler taşıyor. Olaylarda birbirleriyle o kadar bağlantılı ki.. Kitabı okurken " aa bu o muymuş" " hee şimdi oldu" " vaay bee" gibi tepkiler verdim.. Ama bu hikâyenin en sevdiğim karakteri Carton oldu... Son olarak Miss Pross sana çok teşekkür ediyorum.
Yine harika hikayeler okudum ve Zweig'a bir kez daha "Vaay bee" dedim. Bu adam savaşın insanlardaki psikolojisini çözmüş, eminim ki kolay değil, bunca şeyi görmek ve bunların altında ezilmemek gerçekten kolay değil. Bazı insanlar duyarsızdır, duyguları körelmiştir. Onlar bu yükün altından kalkabilirler hatta, bununla alay bile edebilirler ama Zweig gibi bir insanın buna kayıtsız kalması söz konusu bile olamazmış ki zaten karısıyla birlikte Satranç kitabını yazdıktan sonra intihar etmiş. Okuduğum çoğu kitabında savaşın bireylere ve topluma verdiği zararı çok güzel anlatmış. Bu kitapta da Lyon'da Düğün ve Wondrak hikayeleri savaşın acı yönlerini bir tokat gibi suratınıza vuruyor. Yüreğinize burkulma garantisi veriyorum. Diğer dört sayfalık kısa hikaye ise İki Yalnız İnsan, dış görünüşleri veya sakatlıkları yüzünden nasıl aşağılandıklarını anlatan gerçekten çok kısa ama yine de yüzünüzde acıma duygusunun mimiklerini uyandıracak, sanki onlar sizmişmişsiniz gibi bir his de uyandıracak türden bir hikaye.
Okuması oldukça kolay ama içi boş olmayan, yağ gibi akan türden ve aynı zamanda film izliyormuş hissi veren bir kitap. Keyifli okumalar dilerim, iyi pazarlar.
