Vafa P.
@vaffa
trapped in my mind.
Şu anda okuduğu kitap
Tek Kelimeyle Muhteşem!Edebiyat
YouTube kitap kanalımdaki Azerbaycan edebiyatı videosunda bu muhteşem kitabı önerdim: ytbe.one/FM7RoOXGSok
Hayatımda ilk kez Azerbaycan edebiyatı okuyorum ve bana başlıktaki cümleyi kurduran muhteşem bir kitap önermek istiyorum bugün size: Beş Katlı Evin Altıncı Katı.
Hayatınızda hiç Anar Rızayev diye bir yazar duydunuz mu? Açıkçası ben de sizler gibi duymamıştım. Kitaplarını okudukça da neler kaçırdığımı fark ettim. Reklamlar önümüze o kadar çok popüler yazar fırlatıyor ki, biz bunlar arasından kendi zevkimizi ve keşfedilmemiş harika kitapları bulamıyoruz.
Bence Ak Liman ile Beş Katlı Evin Altıncı Katı kitaplarında, mesela 
Stefan Zweig'ın novellalarından çok daha derinlikli duygular var. Yani Zweig ne kadar okunuyorsa Rızayev de bir o kadar okunmayı hak ediyor. Okura duygunun geçişi desen var, karakter işçiliği desen var, kurmaca desen var... Ama ne yazık ki popüler kültür bizim bu tür yazarlarla tanışmamızı engelliyor.
İtiraf ediyorum, Anar Rızayev'i okumadan önce bu kadar güzel kitaplarla karşılacağımı düşünmüyordum. "Kimmiş ya bu Anar Rızayev sanki?" modunda takılıyordum. Sonrasında kitabın neredeyse her cümlesiyle birlikte bir kuyuya düştüm. Bazen kuyudan tırmanıp dışarı çıkmaya çalıştım bazen de o kuyunun bana sağladığı küçücük mekanlarla barıştım. Bu kadar abartmama bakmayın, ben bir kitabı abartıyorsam emin olun ki boşuna abartmıyorumdur.
Hadi gelin, sizi harika bir alıntıyla tanıştırayım bu kitabın içinden:
"Ben hiç kimseyi seni sevdiğim gibi sevmedim ve şimdiye dek hiç kimseye de seni sevdiğimi söylemedim. İşte en büyük hakikat budur." (s. 84)
Şu sevginin güzelliğine ve mahremliğine bakar mısınız? Ama gerçekten bakın. Sadece okuyup geçmiş olmak için okumayın. Düşünün, içselleştirin ve şimdiki herkese açık Instagram ve Twitter sevgileriyle birlikte
Stefan Zweig'ın novellalarından çok daha derinlikli duygular var. Yani Zweig ne kadar okunuyorsa Rızayev de bir o kadar okunmayı hak ediyor. Okura duygunun geçişi desen var, karakter işçiliği desen var, kurmaca desen var... Ama ne yazık ki popüler kültür bizim bu tür yazarlarla tanışmamızı engelliyor.
İtiraf ediyorum, Anar Rızayev'i okumadan önce bu kadar güzel kitaplarla karşılacağımı düşünmüyordum. "Kimmiş ya bu Anar Rızayev sanki?" modunda takılıyordum. Sonrasında kitabın neredeyse her cümlesiyle birlikte bir kuyuya düştüm. Bazen kuyudan tırmanıp dışarı çıkmaya çalıştım bazen de o kuyunun bana sağladığı küçücük mekanlarla barıştım. Bu kadar abartmama bakmayın, ben bir kitabı abartıyorsam emin olun ki boşuna abartmıyorumdur.
Hadi gelin, sizi harika bir alıntıyla tanıştırayım bu kitabın içinden:
"Ben hiç kimseyi seni sevdiğim gibi sevmedim ve şimdiye dek hiç kimseye de seni sevdiğimi söylemedim. İşte en büyük hakikat budur." (s. 84)
Şu sevginin güzelliğine ve mahremliğine bakar mısınız? Ama gerçekten bakın. Sadece okuyup geçmiş olmak için okumayın. Düşünün, içselleştirin ve şimdiki herkese açık Instagram ve Twitter sevgileriyle birlikteReklam
Artıq 26 Fevraldır. Haylar və rusların 366-cı motoatıcı alayının törətdiyi Xocalı Soyqırımından 30 il keçdi.
Bu Xalq başına gələn müsibətləri Unutmadı. Unutmadı ki, bu gün Ukrayna Rusiya və Belarus tərəfindən işğal olunmağa çalışılanda Rusiyanın nə olduğunu bilir. Ukraynanı dəstəkləyir.
32 il əvvəl Bakıda üstümüzdən keçən tanklar vardı. Unutmadıq. Bugün Kiyevdə üstündən keçilən maşını Bakıdakı 20 Yanvar günü əzilən maşınla yan-yana qoyub paylaşdı insanlar.
Xocalı kimi müsibət istəmərik ki, Ukraynanın başına gəlsin. Biz çəkmişik. Özü də çox çəkmişik. 20-ci əsr Azərbaycan üçün çox başı bəlalı keçib. Gün üzü görməmişik. Hər qurşaq şəhid verib.
1913-1918, 1920-1925, 1992 Soyqırımları gördük.
Ondan da əvvəl ki, əsrdə İlk Göyçədən başlamışlardı. İlk Məcburi Köçkünlərimiz Göyçədən Borçalıya olmuşdu. Zəngəzurdakı, Qubadakı, Bakıdakı Soyqırımları Unutmadıq. Soyumadılar. 6 dəfə sürgünə məruz qoydular bu xalqı. Dilimizi, Mədəniyyətimizi diri saxladıq. Ən əsas olan şeyi Dilimizdən bərk yapışdıq. Bir milləti millət edən ən əsas şeyi dərk edirdik çünki.
Necə ki, bunları yazıb bilirəm və paylaşıramsa mənim kimi gənclər də bilirəm ki, unutmayıblar.
İçimizdəki kini həmşə diri tutmuşuq.
Hər Xocalı Soyqırımı günü Xətaidəki abidənin yanında gənclərin səsini hamı yaxşı eşidirdi. Bilərəm ən yaxşı bu soyqırımı törədənlər eşidirdi.
Hələ də o səslər ürküdür qatilləri. Bilməyənlər üçün o səs nə idi desəz? 1 cümlə idi. Qışqıra - qışqıra...
Moskva Bir Gün Hesab Verəcək!
©
Çiçeklerle çevrili, karanlık bir göl gibi güneşin altına uzansam, altın rengine boyansam.
Öyle ya, babalar da tanrılar gibidir. Ya bağışlarlar ya da kendi cehennemlerine gönderirler.
Neden olursa olsun, bazen kendisinden, insanlardan, arkadaşlarından, her şeyden ürküyordu. Ama içine ait hicbir şeyi, hiç kimseye belli etmiyordu.
