“Acılı mutluluk bir oksimoron değildir. Her yoğunluk acı vericidir. Tutku acı ve mutluluğu bir araya getirir. Derin mutluluğun içinde bir acı anı vardır. Acı ve mutluluk, Nietzsche'nin deyişiyle "ikiz kardeşlerdir, birlikte bü yüyen [...] ya da birlikte - güdük kalan".22 Acı engellendiğinde mutluluk yavanlaşıp sıkıcı bir rahatlığa dönüşür. Acıya duyarlı olmayan insan derin mutluluğa kapısını kapatmıştır.”
"Bazen bir nesneyi en iyi görmenin yolu onu ortadan kaldırmaktır çünkü tam açıklayamacağım bir biçimde vardır ve tözü olumsuz olma ve yok edilmeden oluşmuştur."
"Atomlar veya ruhlar, hiçbiri iç içe geçemez, bu nedenle de sahip olmak olanaksızdır. Gerçeklikten mendile kadar -hiçbir şey elde edilemez. Mülk bir hırsızlık değil, bir hiçtir."