Belki de aşk insanın kendi içinde. Aşkı bir vize gibi düşünüyorum; onunla dünyanın her yerine gidip yaşamak mümkün. Doğrusunu söylemek gerekirse, benim cebimde böyle bir belge yok. O taraflara gelip cebi boş kaybolmaktan korkuyorum. O zaman birilerinin eteğine tutunmak gerekecek. Senin cennetine, cehennemin üzerime yapışmış izleriyle gelmekten korkuyorum.
Sonunda Locarno'ya bir araba bulduk, asker arabacının yanına oturdu. Pek güçlük çıkarmadılar orada da. Sorguya çekildik ama pasaportumuz ve paramız olduğu için saygıyı elden bırakmıyorlardı. Anlattıklarımızın tek kelimesine inanmadıklarını çok iyi biliyordum, saçma sapan şeylerdi ayrıca, ama bir mahkemede gibiydik. Mantıklı değil teknik bir şey gerekliydi ve bunu buldun mu da sımsıkı yapışmalıydın. Ama pasaportlarımız vardı ve para harcayacaktık. Geçici vize verdiler bunun üzerine.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
"Cevaplarını okuyabilir miyim?"
"Bu biraz fazla cüretkâr olmadı mı? Birbirimizi tanımıyoruz bile."
Gözlerimi devirdim. "Kıyafetlerini çıkarmanı istemiyorum bebeğim. Sadece vize kağıdına bir bakış atmak istiyorum."
"Bebeğim mi? Elveda cüretkâr, merhaba küstah."
Kayıp Coğrafyanın IzindeDoğu Türkistan
Sohbet sırasında şimdiye kadar nerelere gittiğini sorduğumda bir dizi şehir ve ülke saydı, "Geçtiğimiz de arkadaşlarımla Doğu Türkistan'a gittik" dedi. Sözün tam burasında durdum. Çin normal şartlarda turistik vize vermediği için, Doğu Türkistan'a gidilebileceği fikri bile zihnimde mevcut değildi çünkü.
Sayfa 11 - KETEBE
Korku, benliğin bir tarafının tehlikeye girmesidir. Çocuk kavgaya karıştığında yaralanabilir fakat bu varlığını tehdit altına sokacak bir durum değildir ya da bir üniversite öğrencisi vize sınavından ürküyor olabilir; ama sınavı geçememenin dünyanın sonu olmadığını bilir. Gelgelelim yüzleşilen tehdit benliğin tamamını etkilediğinde kişi endişe duyar. Endişe bizi benliğimizin "özünden" vurur: birey olarak varlığımız tehdit altına girdiğinde hissettiğimiz duygudur...
Artık anlamsızdır Strasbourg, çaktırmadan inen baharı sezmiyorum bile. Aklım fikrim çok bilinmeyenli Montre al’de, bilet ve vize işleriyle uğraşıyorum, evimi boşaltıyorum. Kimi eşyalarımı, kimi kitaplarımı, ona, buna hediye ediyorum. Bir bavula indirgiyorum varımı yoğumu.
