Tugay Kazancı
@wickedchld
wickedchld for years, also named citizen insane.
Aşktır!
Ne! Bundan sonra bir kere daha onu görmeye, onunla yüzyüze gelmeye, tekrar – bir an için olsun! – onun eksenine girmeye tahammülü var mıydı? Bu eksenin nasıl büyülü "cazibe" gücüyle dolu olduğunu ne çabuk unutmuştu? Hatta şu dakikada bile Leylâ karşısına çıkacak olsa... "Mutlaka öldürürüm!" diyordu. Fakat içinde bir ses, başka bir Necdet'in sesi ona "Hayır! Ayaklarına düşersin!" cevabını veriyordu.
Yazarın isim soyisim Sâdık Hidâyet. Babam ve Oğlum'un en çarpıcı sahnesinin adım Sâdık, soyismim Hidâyet. "Bu kadar mı korktun baba bizden, bu kadar mı yön vermek istedin bana, bizee" repliğinin kendimce uyarlaması kafamda dönüyor. Doğu toplumlarının hayatlarının çelişkileriyle hesaplaşmayan anlamlarının altında ezilen isimleri...
Yazar Türk değil bu arada. İranlı.
İran diyince de bilirsiniz envai çeşit inanış ve milletin bir arada tüm kusurlarıyla kendi kültürlerini yaşamaya, yaşatmaya çalıştığı o cümbüş geliyor akla. Bu arada topraklarının en geniş sınırlarındayken Roma ve Osmanlı İmparatorluklarının doğudaki İran belasıyla yenişememiş olması bu kadim kültüre merakımı körüklüyor. Bu topraklardan çıkan Sadık Hidâyet'in kitapta bana verdiği hissiyatsa korku filmlerinin vazgeçilmezi zifiri karanlıkta; birden rast geldiğin bedbaht bir evsizin çirkin gülüşleriyle yarattığı gerilim vardır ya tam da o. Minority Report'ta Tom Cruise anılarıyla boğuşmaya çalışırken sokakta şeker aldığı bir herif vardı, kapüşonu çıkarınca yüzünü görüp de gerginliğimizi katlayan. Tam o işte bu hikâyenin hissiyatı. Sanrıları ve isterik tavırlarıyla bütün düşmancıllığını kendine kusan, kendini boğan, Kafkavari soyutlukta bir mahlukat.
Yazarın insanlar için "ayaktakımı" diyişi hoşuma gitti, çünkü alelade bir sapiens sürüsü için baya işlevsel bir tercih.
İnsanların tarihte geriye gittikçe aynı sorunlardan muzdarip olmaları sanki yalnızca şu anda yaşayan bizim, ancak; bu curcunada sorunlara sahip olabilirmişiz düşüncesini bertaraf ediyor, insanlık tarihi boyunca sanırım; aramızda böyle uyumsuzlar, gereğinden fazla düşündüğü için ayrı düşenler, yoldan sapanlar vardı ve bunlar bu süreç boyunca yaşamaya devam edip insanlığın uyumsuzluk külliyatına arada sırada dokunup, bir şeyler ekleyip kendilerini
Belki bu resim beni yazmaya zorluyordu. Bir servi ağacı vardı resimde, altında Hint fakirlerine benzeyen kamburu çıkmış bir ihtiyar, başında şalı, sırtında abasıyla bağdaş kurmuş oturuyordu. Sol elinin işaret parmağını tuhaf bir şekilde ağzına götürmüş hayretle bakıyor, karşısında ise siyah, uzun elbiseli genç bir kız, olağan dışı hareketlerle, belki de bir Bugamdasiydi o, dans ediyordu. Elinde bir nilüfer çiçeği tutuyordu. İhtiyarla aralarında bir dere vardı.
Bana göre değildi bu dünya; bir avuç utanmaza, arsıza, dilenciye, ukalaya, kabadayıya, gözü gönlü aç olanlara göreydi burası. Yeryüzünün ve gökyüzünün güçlülerine avuç açan, kasap dükkânının önünde bir parça et için kuyruk sallayan aç köpek gibi dilenen ve yaltaklananlara yakışırdı bu dünya.