Kendini hapiste bulan bir insan kalkıp evine gitmek istedi diye onu nasıl küçümseyebiliriz? Ya da, kaçamıyorsa bile duvarlar ve gardiyanlar dışında bir şeylerden söz etmesi suç mu? Mahkûm onu göremese de, dışarıdaki dünya hâlâ gerçektir
Bu da bir hayattı..Edebiyat
Tarifi mümkün değildi. Türlü türlü, çeşit çeşitti; gözyaşı ve kahkaha, mutluluk ve elem vardı; meşakkatli, ilginç ve sıradandı; nasıl görürseniz öyleydi: Çalkantılı ve tutkuluydu, önemliydi; üzücü ve komikti; ıvır zıvırdı; basit ve karmaşıktı; neşe vardı ve umutsuzluk da;
annelerin çocuklarına, erkeklerin kadınlara duyduğu aşk; şehvet kurşun ayaklarını odadan odaya sürüklüyor, suçlu ve masumları, çaresiz eşleri ve perişan çocukları cezalandırıyordu;
alkol erkekleri ve kadınları ele geçiriyor, kaçınılmaz bedelini tahsil ediyordu; bu odalarda ölüm iç çekiyordu; ve bazı zavallı kızları dehşet ve utançla dolduran hayatın başlangıcına orada teşhis konuyordu.
Orada iyi ya da kötü yoktu. Sadece gerçekler vardı. Bu da hayattı.
Başkaları ne söylerse söylesin ya da ne yapıyorsa yapsın, benim iyi olmam gerekir.
Özlem, sonsuz varlığın hiç olmamış yokluğudur; ya da sonu gelmeyen hiçliğin hep olacak varlığı.
