Umarım oğlumun ilk kelimesi güzel bir kelime olur. Sosyal güvencesinden kat kat fazla önemsiyorum bunu. Yoksa hiç konuşmasın daha iyi. Anne veya baba yahut su yerine manolya desin, merhamet desin. Oynaşma desin. Bir su birikintisinin üstünden atlarken buldu kocam beni. Utandım, gayet iyiydim dedim ve koşar adım eve döndüm.
Çoğunlukla insanlar çok düşük seviyede çıkarım yapabilirler. Seyâhatlarda en düşük derecede çıkarım yapanlara “turist” diyoruz. Çok sefil bir olaydır turizm, tam yüzyılımıza, çağımıza yahut günümüze uygun bir eblehlik örneğidir. Otobusun camının arkasından birtakım manzaralar görüyorsunuz. “Bu bilmem ne camii, bilmem ne kilisesi” diye size gösteriyorlar, siz görmüyorsunuz; boş gözlerle bakıyorsunuz.
Rehber birtakım tarihler söylüyor ama sizde o tarihler hiçbir şey uyandırmıyor. “Notre Dame Katedrali 116oda inşâ edilmiştir”. Oradan yeniden evinizin düzenini, görünümünü tekrarlatan otel odanıza dönüyorsunuz. Bildiğiniz, alıştığınız yemekler getiriliyor. Sonra “ben Taylanda gittim, Japonyada gezdim” diyorsunuz. Aslında hiçbir yere gitmediniz. Yâni aynı olayı evinizde ekranınıza da yansıtabilirsiniz. Bu tanımaya yönelik değil. Bilgilenmek tanımaya yöneliktir, tanıma tutkusunun sonucudur. Ama böyle bir şey yok turizmde.
Orada sâdece görme, vakıt geçirme söz konusu. Yâni refah seviyesi öylesine yükseliyor ki, artık çalışmaya ihtiyâç yok. Yukarıdan iniyor yiyeceğiniz, içeceğiniz. Bütün hayati ihtiyâçlarınız karşılanıyor. Ne yapacaksınız, canınız sıkılıyor. Kumar oynarsınız, turistik seyâhata çıkarsınız yahut kafayı çekersiniz. İşsizlik kadar kötü bir şey yoktur. Zâten dinin en fazla telkin ettiği şey işdir, çalışmadır: “Ölmeyecek gibi çalış, yarın ölecekmişsin gibi ibâdet et”,
Ne diyor Sabahattin Ali bir şiirinde ;
"Aşkım iki günlük iptilalardı
Hayatım tükenmez maceralardı
İçimde binlerce istekler vardı
Bir şair yahut bir hükümdar gibi
Hissedince sana vurulduğumu
Anladım ne kadar yorulduğumu
Sakinleştiğimi, durulduğumu
Denize dökülen bir pınar gibi"