STEPHAN KING ŞEFFAF
Kitap 800 Sayfalık bir baş yapıt niteliğinde karakterler her zaman olduğu gibi yine muhteşem Sürükleyici ve Bilim kurgunun içine dalan bir kitap yine farklı bir bakış açısıyla yazılmış elinizden düşürmek istemeyeceğiniz bir kitap olmuş tavsiye ederim
İnsanı birbirinden bağımsız bir çok duygudan duyguya sürükleyen bir okuma oldu! Çok güzel bir başlangıç! Bilgi ve perspektif kazandıran bir yapıt!
Fakat bazı yerlerinde özellikle tamam doğru söylüyor ama alternatif sunamıyor diye düşündüm sıkıcı yerleri fazlaydı! Felsefi açıdan değerlendirilmesi daha doğru olabilir diye düşünüyorum.
Bazı insanlar vardır artık çok fazla okumaktan ve bilmekten ; hatta belki de fazla tecrübe ya da kapasite sebebiyle empatide ölçüyü kaçırır ve doğru yanlış algısını kaybeder! Gündüz Vassaf için de böyle düşündüm! Dünya hassas kalpler için çok zor! Sanki içsel sanrılarını anlatmış hatta kimse okusun okumasın beynini boşaltmak için yazmış gibi geldi!
Güzel miydi? Çok güzeldi! Bilemedim yani!
Reklam
Kitabı bitirdiğimde, yazarın asıl odaklanmak istediği konunun ne olduğu üzerine bir süre düşünmek zorunda kaldım. Eserde o kadar yoğun bir mesaj kaygısı var ki bir süre sonra okuyucu anlatıdan kopuyor. Ödüllü bir yapıt olması sebebiyle kitaba büyük bir beklentiyle başlamıştım. Hakkını teslim etmek gerekir; dili oldukça akıcı, sürükleyici ve yormayan bir anlatıma sahip. Ne var ki kurguda çok büyük boşluklar mevcut.
Sedat’ın akıbeti, Leman ve Memo’nun ölümleri tam olarak nasıl oldu, Arda ile Deniz'in nasıl bir ilişkisi vardı, neden ayrıldılar ve Adrian’a tam olarak ne olduğu gibi önemli noktalar o kadar üstün körü geçilmiş ki olay örgüsünü anlamlandırmak zorlaşıyor. Kitapta siyaset, küresel ısınma ve çevrecilik gibi küresel temalara dokunulsa da bunlar derinleştirilmeden aktarılmış. Sonuç olarak; üslubu başarılı ancak kurgusal olarak eksik bir kltaptı
Mükemmel Çift, büyük ödül için ıssız bir adaya giden beş çiftin hayatta kalma mücadelesine dönüşen tatilini konu alan, gizem ve gerilim dolu sürükleyici bir kitap. Eserde sadece adanın tehlikeleri değil; karakterlerin geçmişleri, sırlar ve ilişkilerdeki çatlaklar üzerinden güven, ihanet ve hayatta kalma içgüdüsü de başarıyla işleniyor. Temponun hiç düşmediği, her bölümünde yeni bir şüphenin doğduğu ve atmosferiyle okuyucuyu içine çeken bu akıcı yapıt, gizem ve ters köşe hikâyeleri sevenler için harika bir tercih.Kesinlikle tavsiyemdir.
Satranç...1000Kitap
Zweig, bu eserinde hem bireysel hem de toplumsal düzeyde bir eleştiri yapar. Kitap, hem bir psikolojik drama hem de bir tarihi eleştiri olarak okunabilir.
Stefan Zweig 
ALİ YARDİBİ Satranç, 1930’lar ve 1940’ların karanlık dönemlerinde yazılmış bir eserdir ve savaş, insanlık durumu, bireyin psikolojik çöküşü gibi derin temaları işler. Kitap, bir gemi yolculuğu sırasında, satranç şampiyonu Mirko Czentovic ve bir diğer yolcu arasında gelişen bir satranç oyununu merkezine alır. Ancak, eserin gerçek gücü sadece bu oyunun etrafında dönen hikayede değil, Czentovic'in geçmişiyle ve onun satranç dehasının arkasındaki korkunç sırla ilgilidir. Czentovic'in hikayesi, yalnızca onun zekâsına dayalı bir başarıyı değil, aynı zamanda onun ruhsal çöküşünü ve travmatik geçmişini anlatır. Czentovic, aslında bir zeka harikası değildir. Gerçek deha, Nazi rejiminin zindanlarında hapsedilen bir adamda gizlidir. Zindanda satranç taşlarıyla oynayarak zihinsel sağlığını koruyan bu kişi, satranç oyununu bir hayatta kalma aracı olarak kullanır. Bu esnada, satranç, bireysel travmaların ve insanın içsel mücadelelerinin bir yansıması haline gelir. Zweig, satranç oyununu, insan ruhunun karmaşıklığını ve zihinsel çözülmeleri simgeleyen bir araç olarak kullanır. Kitap, satrançla ilgili her hamlenin sadece stratejik bir düşünme değil, aynı zamanda bir insanın içsel dünyasında yaşadığı gerilimlerin, çöküşün ve hayatta kalma mücadelesinin bir sembolüdür. Özellikle zindanda satranç oynayan kişinin yaşadığı psikolojik dönüşüm ve hayatta kalma çabaları, eserin ana temasını oluşturur. Czentovic’in satrançta gösterdiği başarı, aslında onun içsel boşluğunu ve hayatına dair derin bir anlam eksikliğini yansıtır. Dışarıdan bakıldığında başarılı ve kibirli biri olarak görünen Czentovic, içsel dünyasında kaybolmuş ve dış
Stefan Zweig ALİ YARDİBİ Satranç, 1930’lar ve 1940’ların karanlık dönemlerinde yazılmış bir eserdir ve savaş, insanlık durumu, bireyin psikolojik çöküşü gibi derin temaları işler. Kitap, bir gemi yolculuğu sırasında, satranç şampiyonu Mirko Czentovic ve bir diğer yolcu arasında gelişen bir satranç oyununu merkezine alır. Ancak, eserin gerçek gücü sadece bu oyunun etrafında dönen hikayede değil, Czentovic'in geçmişiyle ve onun satranç dehasının arkasındaki korkunç sırla ilgilidir. Czentovic'in hikayesi, yalnızca onun zekâsına dayalı bir başarıyı değil, aynı zamanda onun ruhsal çöküşünü ve travmatik geçmişini anlatır. Czentovic, aslında bir zeka harikası değildir. Gerçek deha, Nazi rejiminin zindanlarında hapsedilen bir adamda gizlidir. Zindanda satranç taşlarıyla oynayarak zihinsel sağlığını koruyan bu kişi, satranç oyununu bir hayatta kalma aracı olarak kullanır. Bu esnada, satranç, bireysel travmaların ve insanın içsel mücadelelerinin bir yansıması haline gelir. Zweig, satranç oyununu, insan ruhunun karmaşıklığını ve zihinsel çözülmeleri simgeleyen bir araç olarak kullanır. Kitap, satrançla ilgili her hamlenin sadece stratejik bir düşünme değil, aynı zamanda bir insanın içsel dünyasında yaşadığı gerilimlerin, çöküşün ve hayatta kalma mücadelesinin bir sembolüdür. Özellikle zindanda satranç oynayan kişinin yaşadığı psikolojik dönüşüm ve hayatta kalma çabaları, eserin ana temasını oluşturur. Czentovic’in satrançta gösterdiği başarı, aslında onun içsel boşluğunu ve hayatına dair derin bir anlam eksikliğini yansıtır. Dışarıdan bakıldığında başarılı ve kibirli biri olarak görünen Czentovic, içsel dünyasında kaybolmuş ve dış
Mehmet Rauf’un günlük formatında kurguladığı Genç Kız Kalbi romanı, genç bir kızın iç dünyasını birinci tekil şahıs anlatımıyla yansıtıyor. Okurun, karakterin duygularını ve gözlemlerini doğrudan onun dilinden dinlemesi eseri samimi kılarken, üslubunu da edebi bir incelikle örüyor.
Eser, başkahraman Pervin’in babasını binbir türlü zorlukla ikna etmesi ve İzmir’den İstanbul’a geçiş macerasıyla başlıyor. Pervin’in gözünden 1911 yılı İstanbul’unun sosyal hayatını aktaran roman; aşk ve evlilik konularını işlerken dönemin toplum yapısı içinde kabul görmeyen ilişkilere ve özellikle İstanbul hanımlarının gündelik hayatına dair eleştirilerde bulunmaktan da kaçınmıyor. Yazar; kadınların yaşam tarzındaki yüzeyselliği, dedikoduya ve gösterişe dayalı alışkanlıklarını eleştiriyor. Bu hayatın içtenlikten uzak olduğunu, kadınlar ve erkekler arasındaki duygu farklılıklarını ortaya koyarak aşk ile evlilik kurumunu sorguluyor.
Özellikle kadın haklarına dair pasajlarıyla dönemin toplumsal baskılarını ve patriarkal zihniyetini çarpıcı bir biçimde sergiliyor. Kadınların tiyatroya gitmesinin dahi engellenmesi, sokağa çıkmalarının yasaklanması ve çarşaflarının parçalanması gibi sahneler, onların kamusal hayattan sistemli bir şekilde dışlandığını gösteriyor. Mehmet Rauf, Pervin’in gözünden bu eşitsizlikleri eleştirirken bir yandan da kadın-erkek eşitliği ile bireysel eğitimin önemini vurguluyor. Böylece eserin zamanı aşan, evrensel bir tutumu oluyor ve yapıt, kadınların özgürlük mücadelesine dair güçlü bir toplumsal eleştiri niteliği kazanıyor.
Kısa ve net bir novella tarzında, lirik tonlar barındıran, psikolojik gerçekçiliğiyle öne çıkan bu eser; düşündürücü yönüyle okuru bireysel hayaller ile toplumsal gerçekler arasındaki çatışmayı yeniden sorgulamaya davet ediyor
Reklam
Reklam