Ailesiz büyüyen çocukların mutlaka eksik bir duygusal yanları olduğunu çok iyi biliyorum. Bu en mükemmel romanda bile, ciddi bir gramer hatası gibi, iz bırakıyor belleklerde…
Sayfa 22
"Daha iyisini kurabilmek için, kurmayı yeni bitirdiğimi yıkma cesaretini gösterebilmeliyim."
Reklam
«Kulaklarım, dedi. Onun kulaklarına baktım, boksit fabrikasının makinesinde parçalanmışlardı, çok parçalanmış duruyorlardı. Kulakların doktora göründü mü, diye sordum. Bizi görmeye hangi doktor gelir, hangi doktor çöplüğe gelir, diye o bağırdı. Yüzü yeşil oldu. Acıdan. Acıya üzüldüm. Bütün acılara üzülmekteyim.»
Sayfa 57
Bizi yaşamaya heveslendiren baharlar, yeşil çayırlar sürülmüş içimizden.
Akıllı adama bir sözcük yeter, derler.
Teoman, çiçek ve devrimin yan yana büyüyeceğine inanan, silahlardan çiçek, umut ve özgürlük fışkıracağını sanırken, silahların kan akıttığını görüp şaşıran, altüst olan, coşkulu, romantik, bir ya-myla daima naif, filantrop, yaratıcı kocaman bir çocuktu.
Sayfa 21
Reklam
Reklam