Bakışlarımda belirdi gözlerin,senden uzak bir noktada
Bir izlenceydi önümüzdeki bu serüven
Biraz donuk biraz da savruk
İçimde bir yerde ölmemiş bir şey var sanki
Belki de ölmüş ,tarifi imkansız bir telaş kaplamış beni
Durmadan konuşuyor hiç susmuyor içimdeki sen
Üstünü örtmek istedim defalarca ,kapansın bu sevda defteri
Ne zaman unutmaya kalkışsam bir şekilde hatırlatıyorsun kendini
Bazen bir sahnede,bazen bir yolda hatta bir avluda
Senden kaçmaya çalışırken defalarca sana mahkum oluşumu izliyorum ,tepelerden bir yerden
Bir ışık savurur gözlerindeki rüzgarları kokun buram buram yayılır etrafa ,bir kıskançlık krizi patlar bende
En çok ben içime çekerim kokunu ,minnacık dudaklarından bir fısıltı yükselir bittii diye
Biraz afallarım sonra anlarım ki tek biten şey nefesim değil de içimdeki senin hevesinmiş...
اِنَّ هٰذَا الْقُرْاٰنَ يَهْدٖي لِلَّتٖي هِيَ اَقْوَمُ وَيُبَشِّرُ الْمُؤْمِنٖينَ الَّذٖينَ يَعْمَلُونَ الصَّالِحَاتِ اَنَّ لَهُمْ اَجْراً كَبٖيراً ۙ ﴿٩﴾
Hiç kuşkusuz bu Kur’an, insanlığı en güzel, en doğru yola iletir ve gösterdiği yolda yürüyerek güzel davranışlar ortaya koyan müminlere, kendilerini büyük bir mükâfatın beklediğini müjdeler.
İsra Suresi 9
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Benim yürek sızım
Baktığın her yerde gölge olmak
Geçtiğin her yolda esinti
Ayağa her kalktığında gücün olmak
Ciğerine doldurduğun nefes
Bitmeyen umudun
Tükenmeyen çaban olmak
Geçmişinde değil sadece,bu gününe yarın
Yaşanmamış yıllara inat yaşanacak bir ömür olmak
Sensiz geçen gecelere seninle ıssız kalsak
Dudaklarında yaktığım ateşle yine seninle yansak
Göz çukurlarına yaştan değil mutluluktan aksak
Seni baştan aşağı benim yapsan
İkiye bölüp bakabilsen içimde ki mabede
Kıyamazdın sana büyüttüğüm mahrem sevgime
Biz hep bize kalsak.
Çamurlu bir sokağın başında, henüz güneş doğmamışken, içindeki sancılarla kıvırılıp duruyordu. Adı yoktu, sadece yoldaşlarınca bilinen bir harften ibaretti.
Sokak lambası bile ona tepeden bakıyordu; paslı bir demirin ucuna asılmış o titrek sarı ışık, sanki onun günahlarını değil, eksiklerini tartıyordu.
Le, başını kaldırdı. O ışık, yüzündeki yorgun çizgileri saklamıyor, aksine her biri bir bıçak darbesi gibi daha da derinleştiriyordu.
İçindeki sancı, mide boşluğunda oluşan o tanıdık, soğuk, taş gibi ağrı değildi. Le, başını kaldırıp karşı apartmanın karanlık pencerelerine baktı.
Her bir camın arkasında yaşamsız bir hayat, bir yatak, büyük bir yabancılaşma vardı. İnsanlar birbirinin kapısının önünden geçiyordu ama sanki başka dünyaların sakinleriydiler.
Le hissederdi; asla iyileşmeyecek ve asla göğsünü saran sancılar peşini bırakmayacaktı.
Çünkü insan bazen bir yara taşımazdı; yaranın kendisine dönüşürdü.
O da dönüşmüştü..
Ne zaman bir yüz görse, o yüzün ardındaki boşluğu hissediyordu. Ne zaman bir kahkaha duysa, sesin altında saklanan yorgunluğu işitiyordu. İnsanların birbirlerine söyledikleri sözler ona hep yarım gelirdi. Sanki herkes, içinde büyüyen karanlığı gizlemek için konuşuyor; sessizlikten korktukları için gülüyordu.
.Le, elini ceketinin cebine götürdü; orada, eski, kağıdı sararmış bir not kağıdı vardı. Üzerinde sadece bir isim ve bir tarih yazılıydı; o tarihten sonra hiçbir şeyin eskisi gibi olmadığını, o tarihten sonra insanların birbirine nasıl "yabancılaşmaya" başladığını hatırladı..Ona bakınca, insanın kendine yabancılaşmasının aslında bir tür intihar olduğunu düşündü.."Ya ben intihar ettiysem ve bütün bu olanlar benim cehennemimse, diye aklından saklarcasına geçirdi içinden.." Her gün bir parçasını, bir hissini, bir merhametini yolda bırakarak yürümek.
Ali kınık dilemişimdirŞiir
Biz her gönül telinden çalarız
Bizi toy yerine koyan utansın
Biz yalnızdık zaten yalnız kalırız
Ruhunu beş kuruşa satan utansın
Neyleyim insan gibi göründü
Şeytan gibi yolarıma öründü
Ben yaşamaktım o bir ölümdü
Şimdi kabirde sual veren utansın
Ben karıncayı incitmez idim
Dostumu yarı yolda bırakmaz idim
Kanmış kavga imiş hiç korkmaz idim
Beni korkkatan sayan utansın
M. İlhan Genç
Hayal kırıklığı, göğsünüzün tam ortasında usulca çatlayan incecik bir camdan ziyade; bütün inancınızla adım attığınız o sarsılmaz sandığınız köprünün aslında kağıttan yapıldığını anladığınız o sessiz düşüş anıdır.
İnsanı asıl tüketen şey, birinin onu yarı yolda bırakması değildir. Asıl ağır olan, o yolu sırf beraber yürüyebilmek için kendi ellerinizle inşa ettiğiniz bütün o güzel ihtimallerin ve gösterdiğiniz o devasa çabanın bir anda kendi üzerinize yıkılmasıdır. Çatlayan bir eşyanın sesi çıkmaz bazen, sadece içinizde bir yerlerin geri dönülemez şekilde döküldüğünü hissedersiniz.
Bazen kırılan şey sadece inancımız olmaz; o inancı körü körüne bağladığımız daldır asıl çürük olan. Ve insan en çok, kendi gözyaşıyla yeşerttiği o dalın en ufak bir rüzgarda bu kadar kolay kırılmasına, kendi emeğinin bu denli hiçe sayılmasına yenilir.