"Bedenin Tarihi 2" kirabı, Fransız Devrimi'nden Büyük Savaş'a, modern insanın nasıl inşa edildiğini anlatan kapsamlı bir medeniyet okumasıdır. Alain Corbin, Jean-Jacques Courtine ve Georges Vigarello, Fransız Devrimi ile Birinci Dünya Savaşı arasındaki dönemi mercek altına alırken bedenin etten, kemikten oluşan biyolojik bir varlık olmadığını; iktidarın, ahlakın, dinin, bilimin, tıbbın ve toplumsal normların üzerinde mücadele verdiği bir alan olduğunu kapsamlı bir şekilde anlatıyor. Sanayileşmenin, kentleşmenin ve burjuva kültürünün yükselişiyle birlikte, insanların bedenlerini algılayış biçimlerinin nasıl değiştiğine tanıklık ediyoruz. Temizlik alışkanlıklarından güzellik anlayışına, cinsellikten mahremiyete, hastalık korkusundan spor kültürüne kadar uzanan geniş bir yelpazede bedenin disipline edildiği, denetlendiği ve yeniden tanımlandığı, anlaşılır bir anlatım üslubunda oluşu okumaya akıcılık kazandırmış.
Modernleşmenin fabrikalar, anayasalar ve siyasi devrimlerin yanı sıra, yeni bir insan modeli yarattığı, bedenin özgürlük alanı olmaktan çok toplumun beklentilerine uygun hâle getirilmesi gereken bir proje gibi ele alınıyor. Yazarların anlatım üslubu akademik olmasına rağmen kuru bir tarihçiliğe düşmüyor; resimler, belgeler, günlük yaşam pratikleri ve dönemin zihniyet dünyası üzerinden ilerleyerek okuyucuya adeta yaşayan bir tarih panoraması sunuyor.
"Bedenin Tarihi" serisi toplumun kendisi hakkında yazdığı en samimi ve en dürüst otobiyografi, aynı zamanda da her çağın değerlerini, korkularını, arzularını ve iktidar ilişkilerini en açık şekilde dile getiren bir başyapıt niteliğinde.
İçimizdeki Ömer…İnceleme
Bu kitabı okumadan önce 
Sabahattin Ali nin 
Kürk Mantolu Madonna ve 
Kuyucaklı Yusuf kitaplarını okumuştum…
Daha sonra kıymetli dostlarımızdan 
Özlem, 
♡ Rachael ツ, 
Mikail Balcı okurken onların alıntılarını ve paylaşımlarını okudum. Sabahattin Ali’den okuduğum diğer kitapların damagimdaki bıraktığı tatdan dolayı bu şeytanı ben de aramaya çıktım ve nihayetinde şeytanı bulduk…
Normalde inceleme yazmayı sevmiyorum,yazamıyorum… güzel incelemeler yazan arkadaşların incelemelerini okumaktan büyük keyif alıyorum inceleme yazmayı beceremiyorum…
Fakat bu kadar şeytan üzerine konuşunca kısa da olsa bir arkadaşlarıma teşekkür etmek adına bir de şeytan adına birkaç kelime etmek istedim, okuduğum o kadar kaliteli incelemelerin yanında buna bir inceleme yazısı demeyelim.
Sabahattin Ali’nin kitaplarının son sayfalarına geldiğim zaman hep dağıttı beni bu da onlardan birisi…
Sabahattin Ali’nin “şeytan” dediği şey, masallardaki karanlık bir varlık değil; insanın kendi zaaflarına taktığı isimdir. Başaramadığımızda, korktuğumuzda, sorumluluktan kaçtığımızda, iradesizliğimizi meşrulaştırmak istediğimizde suçladığımız görünmez bahanedir.
Asıl mücadele dışarıdaki şeytanla değil, içimizdeki bahanelerle…
Ömer’in trajedisi kötü biri olması değil; iyi olmak istemesine rağmen bunun bedelini ödemeye cesaret edememesi… biraz da bunu gerçekten istiyorsa bu şeytanı boğabilirdi, bence istek kısmı hayal kısmında kalmış. İsteğin şiddeti eksik bence ve hepimizin içinde biraz Ömer var…
Sevgilerle…
…biR’ münZ’evî üstâd
biR’ münZ’evî üstâd…
Ne değişti dünyamızda ve hala hızla değişmeye devam ediyor? “ O zaman” denilen zaman ne hale geldi? Korkularımız ve arzularımız nasıl bir dönüşüm geçirdi? Görünen o ki her insanı diğerlerinden üstün gelmesi gerektiğine inandırmaya çalışan, insanın aleyhine çalışan bir dünya algısı var bu çağda. İnsan olmak, yaşamı anlamlandırabilen tek varlık olmak bile “ hükümsüzdür “ damgasıyla lekelenmiş durumda.
"Papalagi" (veya orijinal adıyla Der Papalagi), Alman yazar Erich Scheurmann tarafından 1920 yılında yayımlanmış oldukça sıra dışı ve düşündürücü bir kitap.
Papalagi denince beyazlar ya
Saint Augustinus tanrıyı tam anlamıyla bilinemeyecek, kısmen ayırdına varılabilecek ama gerçek bir varlık olarak düşlüyor. Ona göre, bütün varlıkların var olma kaynağı tanrı.
Her şeyin tanrıdan geldiğine, tanrının bir parçası olduğuna dair düşünceler ise Saint Augustinus'u iğrendiriyor.
"Böyle olsaydı" diyor Saint Augustinus "bastığımızda ezdiğimiz her şey ve öldürdüğümüz her hayvanla birlikte tanrıyı da öldürmüş olurduk."
"Peki o zaman tanrı ne?" diye sorulduğunda şöyle cevaplıyor:
"Bir cisim değil. Böyle olunca, değişime tabi de değil. Mutlak olarak iyi. Hiçlikten çıkan ve yaratmaya tek muktedir olan. Zamana tabi değil. Tersine, zamanın yaratıcısı."
Sayfa 106
